δευτεριάτικες αμπελοφιλοσοφίες:
μήπως άραγε όλα τα κλισέ για τις σχέσεις ανδρών-γυναικών είναι απολύτως αληθινά? Μήπως "απλώς" ο μικρός αριθμός συντρόφων μας κάνει να πλάθουμε και να πλαθόμαστε και έτσι δεν συνειδητοποιούμε ότι αν αφήσουμε τον κόσμο (άντρες και γυναίκες) εν γένει ελεύθερο να "πλαστεί" μόνος του κατά κανόνα επιβεβαιώνει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τα κλισέ?
Και τελικά... η αδελφή ψυχή υπάρχει? Και τι είναι?
[note to shelf: Πρέπει να πάρω άδεια, πρέπει να πάρω άδεια!!

]