<<Νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι το πιο θλιμμένο είδος πάνω στον πλανήτη. Ναι,
Τάνια. Το πιο θλιμμένο είδος! Η θλίψη του τον συνοδεύει μέχρι τον θάνατό του. Δεν
τον αφήνει σε ησυχία ούτε λεπτό. Έρχεται και ξανάρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα
στην ζωή του, προσβάλλοντας ακόμη και τις πιο ευτυχισμένες θεωρητικά στιγμές του.
Γιατί, όμως; Αναρωτήθηκες ποτέ το γιατί;
Από τότε που συνειδητοποιούμε την ζωή μας, μας λένε να κοιτάμε εμπρός, να
κοιτάμε το μέλλον μας, να ατενίζουμε το πέλαγος που ανοίγεται μπροστά στα μάτια μας.
Έτσι, μέσα στο παιδικό μυαλό μας, η ζωή σχηματοποιείται, και το σχήμα που παίρνει
δεν θυμίζει σε τίποτα έναν κύκλο, αλλά μια ατέρμονη ευθεία γραμμή. Και, τότε, έρχεται
η φρίκη! Ένας αιφνίδιος, απότομος, άγριος φόβος θα φωλιάσει στην ψυχή μας. Η
ευθεία αυτή γραμμή δεν είναι ατελείωτη, αλλά πεπερασμένη! Καμιά φορά, μάλιστα,
πολύ πεπερασμένη! Και το μέλλον; Αυτό το μέλλον που πρέπει να ατενίζουμε με ελπίδα;
Αυτή η ζωή που έχουμε μπροστά μας και όλοι μάς εύχονται να είναι ανθόσπαρτη; Έχει
ημερομηνία λήξεως; ΄΄Όλα είναι μάταια΄΄ θα πει κάποιος. ΄΄Όλα καταλήγουν στο
μηδέν΄΄ θα πει κάποιος άλλος. ΄΄Όλα τελειώνουν άδοξα΄΄ θα ισχυριστεί ένας τρίτος
στην παρέα. Και εσύ θα πεις: ΄΄Όλα γίνονται ωραία, όταν τα ζεις δημιουργικά΄΄.>>
