Ρώτα με να σε ρωτώ

  • Thread starter Thread starter Guest 209912
  • Ημερομηνία έναρξης Ημερομηνία έναρξης
Το αγαπημένο μου συναίσθημα μακράν είναι ο θυμός.

Οταν θυμώνω αλλάζω εντελώς και βγαίνει από μέσα μου ένα διαφορετικό και αρχέγονο ον. Γίνομαι σκληρός, αδίστακτος, παρά πολύ σοβαρός, ενώ σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους που θολώνουν και δεν ξέρουν τι κάνουν, σε εμένα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, γίνονται αυτομάτως dispel όλα τα illusions για τον κόσμο και τους ανθρώπους που ο ήρεμος εαυτός μου με τον καιρό πλάθει, και τα βλέπω όλα με μια πολύ καθαρή ματιά, έτσι όπως ακριβώς είναι.

Ιδιότητες όπως ενσυναίσθηση, αλτρουισμος, καλοσυνες κτλ αποβάλλονται εντελώς από μέσα μου και λειτουργώ απόλυτα υπολογιστικά, λογικά και μηχανικά.

Είναι μια κατάσταση απίστευτης εσωτερικής δύναμης για εμένα όπου απεξαρτητοποιουμαι απευθείας από κάθε ανάγκη και γίνονται εξαιρετικά αυτόνομος και ισχυρός. Με μεθά, και θα μπορούσα να ζήσω όλη την ζωή μου μέσα σε αυτό συναίσθημα.

Δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να μπω σε αυτή τη κατάσταση είναι να πονέσω πάρα πολύ, και δεν είναι κάτι που μπορώ να επικαλεστώ κατά βούληση.

Το έχω νιώσει πολύ λίγες φορές στη ζωή μου, και ήταν πάντα η καλύτερη εμπειρία.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων:

Πόσο μακριά θα φτάνατε για μια αγάπη;
 
Το συναίσθημα που σού δίνουν τα σκυλάκια. Αυτό το AAAWWWWWWW. Που θες να τα ζουπήξεις και να τα γαργαλίσεις.

Πόσο μακριά θα φτάνατε για μια αγάπη;

Εχω αγάπη για την εξουσία, θα έφτανα τόσο μακριά ώστε να εξαγοράσω το φόρουμ από τον Πέτρο μόνο και μόνο για να σε βάλω να μου γυαλίζεις τα παπούτσια. :devil:

Το αγαπημένο μου συναίσθημα μακράν είναι ο θυμός.

Οταν θυμώνω αλλάζω εντελώς και βγαίνει από μέσα μου ένα διαφορετικό και αρχέγονο ον. Γίνομαι σκληρός, αδίστακτος, παρά πολύ σοβαρός, ενώ σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους που θολώνουν και δεν ξέρουν τι κάνουν, σε εμένα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, γίνονται αυτομάτως dispel όλα τα illusions για τον κόσμο και τους ανθρώπους που ο ήρεμος εαυτός μου με τον καιρό πλάθει, και τα βλέπω όλα με μια πολύ καθαρή ματιά, έτσι όπως ακριβώς είναι.

Ιδιότητες όπως ενσυναίσθηση, αλτρουισμος, καλοσυνες κτλ αποβάλλονται εντελώς από μέσα μου και λειτουργώ απόλυτα υπολογιστικά, λογικά και μηχανικά.

Είναι μια κατάσταση απίστευτης εσωτερικής δύναμης για εμένα όπου απεξαρτητοποιουμαι απευθείας από κάθε ανάγκη και γίνονται εξαιρετικά αυτόνομος και ισχυρός. Με μεθά, και θα μπορούσα να ζήσω όλη την ζωή μου μέσα σε αυτό συναίσθημα.

Δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να μπω σε αυτή τη κατάσταση είναι να πονέσω πάρα πολύ, και δεν είναι κάτι που μπορώ να επικαλεστώ κατά βούληση.

Το έχω νιώσει πολύ λίγες φορές στη ζωή μου, και ήταν πάντα η καλύτερη εμπειρία.
Γαμάτο, κι εμένα μ αρέσει αλλά πιο δεύτερο, για λίγο χρόνο. Σε τρώει μετά από λίγο αν δεν το ελέγξεις, από μέσα προς τα έξω. Πρέπει κανείς να είναι γνώστης των μεθόδων του Κακού, αλλά να μπορεί να τις τιθασσεύσει.



Ίδια ερώτηση με της Δρακουμέλας (:bleh:),


Πόσο μακριά θα φτάνατε για μια αγάπη;
 
Όχι τόσο.
Μ'έχουν εξουθενώσει οι μεγάλες"διαδρομές".



Ποια είναι η καλύτερη ευχή που έχεις δώσει σε αγαπημένο πρόσωπο;
 
Να πάει να γαμηθει.


Τι σου τη σπάει σε ένα άνθρωπο;
 
Δε θα ξυριζα το μουστάκι.


Διάλεξε 4 στέκιτες για να παίξουν μαζί σου στο remake μιας ταινίας. Ποια είναι η ταινία και ποιοι οι ρόλοι;
 
Ταινία: The breakfast club

John: @hack3r
Claire: @Λένω
Allison: @CiNeFiL
Brian: @Volkswagen Fan

Α τώρα είδα ότι πρέπει να παίξω κι εγώ. Ε, δε βαριέσαι, θα κάνω την κομπάρσα...


Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα μέσα σε μια ερωτική σχέση;
 
Η ανασφάλεια.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου προτέρημα σε μια ερωτική σχέση;
 

Αμάν ρε @Himela , πότε πρόλαβες και απάντησες και είχα το τέλειο τραγούδι για την ερώτηση.


Ποιο είναι το μεγαλύτερο προτέρημα σου σε μια ερωτική σχέση.
 
Επεξεργάστηκε από συντονιστή:
Δεν παίζω πινγκ πονγκ με τις ευθύνες και κάνω γρήγορα την αυτοκριτική μου, αρκεί να μη μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου/λένε ψέμματα. :|

Ποτέ είναι μια καλή στιγμή να ανοίξει η γη να σε καταπιεί;
 
καθε στιγμη ειναι καλη στιγμη γι αυτο
(εκτος απ οταν βγει καινουργια σεζον euphoria, then it may wait a bit)

τι θες να κανεις οπωσδηποτε πριν ερθει το επομενο λοκνταουν?
 
Να επιζησω.

ίδια ερώτηση
 
Να μετακομίσω.


Αν ήμουν πίνακας ζωγραφικής ποιος πίνακας θα ήμουν;
 
Αν ήμουν πίνακας ζωγραφικής ποιος πίνακας θα ήμουν;

1625991513646.png

Ο τυφλός Ωρίωνας αναζητά τον ήλιο - Nicolas Poussin


Κατά πόσο μπορείς ν΄αποδεχθείς τα ελαττώματά σου και να ζήσεις αρμονικά μ΄αυτά;
 
ααμ, νομιζω το εχω καταφερει σε ενα πολυ ντισεντ βαθμο αυτο, οποτε ειμαι οκει, και αυτο ειναι καλο απο τη μια απο την αλλη δεν μπορω πλεον να εντοπισω τις αιτιες των mental breakdowns μου γιατι απ'οτι φαινεται δεν ηταν αυτο.

πως φανταζεσαι τον εαυτο σου αν ησουν στην ιδια ηλικια αλλα ζουσες στην περιοδο των 70s?
 
Μάλλον μισθωτή σε άσχετο κλάδο απ' των γονιών μου, ενδεχομένως με μέσο απ' τον πατέρα μου αλλά θα πάλευα να αποδείξω ότι το αξίζω, αρκετά πιο σεμνή και μαζεμένη για να κρατάω τους άντρες του τότε σε απόσταση, ενδεχομένως να είχα ήδη κάποια σοβαρή σχέση. Θα τσακωνόμουν με φιλοχουντικούς όπως τώρα τσακωνομαι με φιλομητσοτακικούς (see what I did there?) και θα πήγαινα σε ροκ φεστιβάλ με φίλους χιπηδες (εγώ όμως δε θα ήμουν χιπισσα όσο κι αν ήθελα γιατί κατά βάθος είμαι καλομαθημενη ψιλοσυντηρητικη χλιδού). Λογικά θα είχα ζησει ως παιδί χούντα και φτώχεια άρα ενδεχομένως να είχα και κάποια απωθημένα στον οικονομικό τομέα. Θα είχα το ίδιο επίπεδο σπουδών με τώρα - είμαι σίγουρη γι αυτό - αλλά τότε θα είχε μεγαλύτερη αξία.



Ποιο είναι το πρότυπο ανθρώπου που θαυμαζεις περισσότερο και προσπαθείς να ακολουθήσεις όσο γίνεται;
 
Τελευταία επεξεργασία:
Του ανθρώπου που βλέπει τα πράγματα με καθαρή εσωτερική ματιά χωρίς να επηρεάζεται από το περιβάλλον του, που έχει φτάσει να γνωρίζει τον εαυτό του και την πραγματική του φύση και δεν αναλώνεται στο να κυνηγά θέλω τρίτων, και να ζει για άλλους.


Αν έγραφες ένα μυθιστόρημα τι υπόθεση θα είχε;
 
το εχω σκεφτει απειρες φορες αυτο και θα ηταν η βιογραφια του αδελφου μου αν ειχα αδελφο

πιο ηταν το πιο εξευτελιστικο πραγμα που εκανες στην εφηβεια σου και ακομα σου σκανε ενοχικα flashbacks?
 
Είχαμε πάει σε ένα σινεμά απογευματινό με τις φίλες μου και ήταν σχεδόν άδειο. Στο διάλειμμα πήγαμε στο κυλικείο να αγοράσουμε χαζομάρες και για κάποιο λόγο δεν ήταν κανείς εκεί και μπήκαμε μέσα και πήραμε πατατάκια, σοκολάτες, διάφορα και φυσικά δεν πληρώσαμε. Δεν ξέρω γιατί το κάναμε αυτό και τί σκατά σκεφτόμασταν.

Υπάρχει κάποιος-α που σού έχει μείνει ερωτικό απωθημένο; Κι αν ναι, γιατί δεν κάνεις μια προσπάθεια να τον-την προσεγγίσεις;
 
Back
Top