Με ένα ωραίο όνειρο...
Ανοίγω τα μάτια, λέει, και κοιτάζω γύρω μου το σπίτι. Ήταν άδειο. Μα εντελώς άδειο
Σηκώνομαι από το κρεββάτι, και -παρά την αρνητική προδιάθεση- ανοίγω τη πόρτα. Κοιτάζω έξω και βλέπω... τίποτα. Ο κόσμος ήταν άδειος. Δεν υπήρχε τίποτα έξω από τη πόρτα μου.
Eκεί που κοίταζα το κενό και σκεφτόμουν πόσο πιο εύκολη μόλις έγινε η ζωή, βλέπω μια τεράστια μύγα να έρχεται και να σταματάει μπροστά μου. Σχεδόν χαμογελαστή, έβγαλε μια γλώσσα και άρχισε να με γλύφει, σα ζωάκι
Ξύπνησα από μια #$@$#μυγα που είχε κάτσει στο πρόσωπό μου

καθώς πετάχτηκα όλο νεύρα, πρόσεξα πως το σπίτι ήταν άδειο.

Μα ούτως ή άλλως, μονίμως άδειο είναι

Τρέχω λοιπόν στη πόρτα να δω αν τουλάχιστον εξαφανίστηκε ο κόσμος, να μη πούμε ότι πήγε χαμένο το σημερινο πρωί. Μα δυστυχώς τα πάντα ήταν εκεί που τα άφησα χτες βράδυ
...Ηθικό δίδαγμα: Μπορεί να μου τη σπάει ο κόσμος, μα κατά βάθος τον αγαπάω, και δε θα μετακόμιζα πουθενά αλλού για τα γεράματά μου
