Μαντινάδες

Συννέφιασε και σήμερα
ο ουρανός μικιό μου
φαίνεται μοιράστηκε
τον πόνο τον δικό μου.
 
1643197177700.png
εγω :D
 
Το κλάμα δρα λυτρωτικά
τον πόνο ησυχάζει
και της καρδιάς τα μυστικά
στην επιφάνεια βγάζει...
 
Το σ' αγαπώ μού γύρισες
που σου 'στειλα σε γράμμα
και πήγα ευθύς, στην εκκλησιά
για να αποδώσω τάμα... :upside:
 
Η ευτυχία τι θαρείς,
πως είναι καταβάθος;.
λίγες στιγμές μες τη ζωή,
που κάνει ο πόνος λάθος.
 
Ο πόνος με γονάτισε
σαν να 'μουνα ένα φύλλο
γι' αυτό κι απομακρύνθηκα
να μην τον κάμω φίλο...
 
Ο κόσμος πάντα θα μιλεί
θα λέει τα δικά του
γιατί δεν ξέρει πώς κανείς
περνάει στη μοναξιά του...
 
Τούτη η ζωή είναι μικρή
γι' αυτό να τη χαρείτε,
πρωτού 'ρθουν τα γεράματα
και θα τη λαχταρείτε.
 
Σωστά τα είπες, αδερφέ
ορθά κι ευλογημένα
κέρνα, να πιούμε τσικουδιά
σ' εσένα και σε μένα...
 
( δική μου, μόλις τη σκάρωσα)

Γράφουμε εδώ στο στέκι μας
λογάκια εμπνευσμένα
μα είναι κι άλλοι που λαλούν
πως είμαστε βλαμμένα :P
 
Καλέ ναι, δικές μας είναι. Μπαμ μπαμ...:P

Ας έρθουν, ας κοπιάσουνε
και θα τους περιποιηθούμε
μέσα σε γέλια και χαρές
τη γνώμη τους να δούμε...
 
Κάθε σου ανάμνηση καημός
κάθε σου σκέψη πόνος
είσαι πληγή που δε μπορεί
να τη γιατρέψει ο χρόνος.
 
Κάθε νυχτιά, ίδιος καημός
μες στο σκοτάδι δάκρυ
θαρρείς τα μάτια δεν μπορούν
και ας την έχουν άχτι...
 
Στη θύμησή της ο στεναγμός
χωρίς να θέλω βγαίνει
οι μήνες επεράσανε
μα η πληγή δε γιαίνει
.
 
Σε έπιασε στο αδράχτι της
και έξοδο γυρεύεις
μα αντί να φύγεις, βιαστικά
εσύ τη κανακεύεις...
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 0 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα:
    Tα παρακάτω 29 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα:
  • Φορτώνει...
Back
Top