ποσες ξενες γλωσσες μιλάς καλά?
0,5
διαβάζεις βιβλία, ποίηση κτλ σε αυτές?
Διαβάζω.
πως σου φαίνεται το παρακάτω τραγούδι?
VIDEO
Αισθαντικό.
Ξυπνάει διαφόρων τύπων μνήμες.
ξέρεις τι είναι το ντουέντε?
Ευτυχώς η άγνοια δεν είναι ανίατη νόσος, θεραπεύεται με την θωπεία της ανάγνωσης.
Ευχαριστώ και δημοσίως για την μία παραπάνω γνώση.
Θα προτιμούσα την ελληνική "δαιμόνιο", μα έτσι πάει να είναι κάτι πιο προσωπικό, είναι σαν ένας μικρός (
θεός που τμήμα του κατοικεί στον καθένα. Κι όποιος αγαπά, τον ταΐζει, τον θρέφει, τον ακούει… Τον αφήνει να εκτιναχτεί προς τα επάνω, προς την επιφάνεια.
Όμως το "στοιχειό" είναι πιο ωραία λέξη με όσους συνειρμούς φέρνει. Πιο …"δαιμονική".
Κι είναι κακό να φυλακίζεις το στοιχειό σου όταν αυτό δέεται να μιλήσει, να ακουστεί.
Και αλυχτάει.
Δεν ξέρω τι λέει ο Λόρκα, πώς εξηγεί έτσι τα ανεξήγητα ή αν ο Σωκράτης είχε μιλήσει για αυτό το ίδιο το δαιμόνιο.
Ξέρω πως μέσα μας πάντα υπάρχει ένας άπιαστος θεός. Άπειρος, ακαταπόνητος απερίγραπτος. Και κοιμάται ως να τον ξυπνήσει η επιθυμία. Η ώθηση της δημιουργίας.
Ναρκωμένος συχνά, καμιά φορά και σε καταστολή αν οι συνθήκες το θέλουν έτσι. Φιμωμένος τόσο πολύ...
Μα ποτέ δε νεκρώνεται. Δεν τον ορίζει το σώμα (αν και τον περιορίζουν οι δυνατότητές του), μα η σκέψη. Μια ώθηση όλος. Πάλλουσας ζωής. (το αίμα, το αρχαίο αίμα που λέει ο Λόρκα; Κάτι τέτοιο; Σαν βαθυκόκκινο ποτάμι λάβας να ρέει να κυλάει με ορμή, πυριφλεγής ρέουσα δύναμη που ξεχύνεται ως την εκβολή του
Κι αρνείται να υποταχθεί στα τετριμμένα.
Θα τον δω σαν τρομακτικό στοιχειό, σαν τερατώδες σε όγκο πλάσμα, σαν τζίνι που πετιέται από το λυχνάρι στης ψυχής στην τριβή με τις καταστάσεις.
Σαν πραγματικό θεό. Τον πραγματικό θεό.
Κι ίσως αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά στους ποιητές, τους αληθινούς Ποιητές (σε όποια μορφή τέχνης κάνουν, μπορεί με το πινέλο, μπορεί με τις νότες ή άλλο)
Αυτοί που το δαιμόνιό τους είναι άτι που καλπάζει και τους πάει σε άλλους τόπους, σε άλλες σφαίρες νόησης, μακριά από εμάς τους κοινούς, τους απλούς, τους πληβείους…
Α, να λοιπόν που με βοήθησες Εδάδ, για να εξηγήσω στον εαυτό μου γιατί κάποιοι ποιητές μου αρέσουν πιο πολύ από άλλους…γιατί τόσο με παρασύρει η γραφή τους.
Ας προσθέσω ακόμα ότι οι άγγελοι είναι ανεπαρκείς, το παραδέχομαι. Το ίδιο κι οι Μούσες.
Παντού υπάρχουν δαίμονες. Εσώκλειστοι. Και θρέφονται με λέξεις (και με βλέμματα, άλλος τρόπος ομιλίας αυτός, ισότιμος). Καταβροχθίζουν τα πιο περίπλοκα και περίτεχνα εδέσματα για να γιγαντωθούν. Καμιά φορά μεταμφιέζονται ως και σε αγγέλους ακόμα μήπως βρουν έδαφος για να απλωθούν.
Τελικά, διαβάζοντας το κείμενο του Λόρκα, μια μόνον λέξη μου έρχεται στο μυαλό για να μεταφράσω αυτό το ντουέντε του.
Την εξαίσια ελληνική:
Πάθος
(που προϋποθέτει και πάθη αλλά και δεινά δαιμόνια)
Διότι μόνον μέσα στην έκσταση ενός πάθους μπορεί να αναδυθεί αυτό το γιγάντιο:
Πάθους με αυτό που κάνεις.
γράψε ένα ποίημα που σου αρέσει.
Φεγγαράκι μου λαμπρό,
φέγγε μου να περπατώ,
κι αν δε φέξεις, χέστηκα,
έχω και φακό.
κι ένα football poem:
Μπλάτερ ημών
Ρομπέν της ουρανοίς
Ροναλντίνιο το όνομά σου
Σαβιόλα η βασιλεία σου
και Αμπαλό τω κατσαπλιά σου
Μπέκαμ ουρανώ και επι Ακτής
Ρονάλντο ημών τον επι-Λούσιο
Κλόζε η Μινχ σήμερον
Κασίγιας ημιν Αντεμπαγιόρ, Ρινκόν
ως κι ημείς Οουεν τοις Μοριέντες ημών
Και μη εις ενε-Ζινεντιν Ζινταν εις παειρασμον
αλλα (Τζον Αρνε) Ρίισε ημας Καπό του πονηρού
ΑΑΑΑΑΑΑΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΝ