Βρες τον στίχο

Θα ’μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες
δεν σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες
Θα ‘μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δεν μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε
 
Πού 'ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια
που 'χες λουλούδια μες στην καρδιά
πού 'ναι η αγάπη, γλυκιά μου αγάπη
να μας ζεστάνει στην παγωνιά
 
Σ’ έστησαν σε μια γωνιά κι έκλαιγε η μοίρα σου παρέκει
σ’ έστησαν σε μια γωνιά κι είχε κι ο χάροντας τουφέκι
σ’ έστησαν σε μια γωνιά και τους κοιτούσες και γελούσες
σ’ έστησαν σε μια γωνιά κι ήταν πρωί και παγωνιά
 
Το άλλο βράδυ στη ζεστή την αμμουδιά
μου είπες λόγια που με βρήκαν στην καρδιά
Κι ήσουν ωραία όταν γελούσες
μοσχοβολούσες σαν πασχαλιά
 
Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής
άστραφτε στον ήλιο κάποια τζαμαρία
άρπαζες την πέτρα δίχως να σκεφτείς
τίναζες το χέρι κάτω η τζαμαρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία
 
Σαν τον αετό είχα φτερά ώ ώ ώ
και πέταγα
και πέταγα πολύ ψηλά
μα ένα χέρι λατρεμένο
ένα χέρι λατρευτό
μου τα κόβει τα φτερά μου
για να μη ψηλά πετώ
 
Με τα φτερά του έρωτα κι απόψε θα σ’ αγγίξω
και μια βαθειά ραγισματιά στον ύπνο σου θ’ ανοίξω
κι όπως κοιμάσαι ήσυχη χωρίς να σε ξυπνήσω
μες στα κλειστά σου βλέφαρα θα μπω να ξενυχτήσω.
 
Η νύχτα θέλει έρωτα
και πράγματα αφανέρωτα
έλα κοντά μου έλα μείνε ως το πρωί
παράτα τα μπερδέματα
δε λέει η νύχτα ψέματα
πάρε μου απόψε μ' ένα χάδι τη ζωή
 
Μπερδεμένος μαζί τους κι εγώ
ευτυχώς που είσαι πάντα εδώ
και όταν δεν ξέρω τι να κάνω, που να πάω
γυρνώ τα μάτια και στα μάτια σε κοιτάω
και τα αφήνω να με πάει
μες την τρέλα αυτού του κόσμου, είσαι αυτό που με κρατάει
 
Εδώ και τώρα, γιατί ειν' ο δρόμος μας παλιός και κατηφόρα
της καληνύχτας τα φιλιά δεν είναι δώρα
δε φεύγω απόψε κι απ' τη ζωή σου δε θα βγω
κι αν ειν' η σχέση μας μισή τα λόγια φόρα
εδώ και τώρα, στης αγάπης το θυμό
 
Ο κόσμος όλος δικός μας είναι
έλα και φύγαμε, εδώ, εδώ και τώρα
έρωτας γίνε δώσ’ τα μου όλα
έλα και φύγαμε, εδώ, εδώ και τώρα
εδώ, εδώ, εδώ και τώρα.
 
Έλα μαζί μου μια νύχτα μόνο, βήμα με βήμα
σαν γλάροι ξένοιαστοι να ταξιδεύουμε
πάνω απ' το κύμα
εμείς κι η αγάπη μας για άλλο όνειρο
γι άλλη φωλιά
τον έρωτά μας Θεό να κάνουμε και βασιλιά
 
Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει
Κι από τα μάτια σβήνει η στεριά
Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι
Κι εγώ σου λέω «έχε γεια»
 
Κι εγώ σου λέω Στέλλα,
στην αγκαλιά μου έλα να κοιμηθείς
είναι μεγάλη η μέρα, αδέσποτη σαν σφαίρα
και θα χαθείς
 
Αδέσποτη ζωή, βραχνό ραδιόφωνο
που παίζει μονάχο του μες στην καταιγίδα.
Αδέσποτη ζωή, τα μάτια σου κοίταξα·
όλα τα είδα και τίποτα δεν είδα.
 
Αυτά τα μάτια ήτανε πλάνα
καταιγίδα και τραμοντάνα,
με είχαν γελάσει το ξέρει η πλάση
πως παίξαν μαζί μου και μ’ έχουν ξεχάσει,
αυτά τα μάτια ήτανε πλάνα
καταιγίδα και τραμοντάνα,
τρικυμία και συμφορά...
 
Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου.
Γιαλός, καημός και τσικουδιά
βαλμένα μέσα στην καρδιά
με τ' όνειρό μου...

Και κάθε μέρα αποβραδίς
ντουχιουντισμένος ο βαρδής
με το λαούτο.
Με το κρασί του στον οντά
στον αμανέ του να κεντά
τον κόσμο ετούτο...
 
Αποβραδίς ξεκίνησα
μ' ένα παλιό μου φίλο
για το Χατζηκυριάκειο
και για τον Άγιο Νείλο
 
Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να `θελα να πω
μα δε με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
για την που@άνα τη ζωή
που μου χρεώσανε...

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα
δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα...
 
Δως μου χέρι να πιαστώ
να πιαστώ, να κρατηθώ,
ένα γέλιο, μια ματιά
κι ανασταίνετ' η καρδιά
 
Back
Top