Βρες τον στίχο

Η ζωή μου αρχίζει μες στα χέρια σου,
ήμουνα αγέννητη ως τα χτες
πάρε με, αγόρι μου στα χέρια σου,
πάρε με και κάνε με ό, τι θες
 
Υπάρχουν χέρια που φυτεύουν ένα δέντρο
και άλλα χέρια που του βάζουνε φωτιά
υπάρχουν χέρια που σαν πέσεις σε σηκώνουνε ξανά
σίγουρα θα 'χεις συναντήσει δύο χέρια σαν κι αυτά
 
Φωτιά στα Σαββατόβραδα
να μην ξαναγυρίσουν,
αυτοί που μείναν μοναχοί
να μην ξαναδακρύσουν.
 
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
 
Ο κόσμος όλος
Δικός μας είναι
Έλα και φύγαμε
Εδώ Eδώ και τώρα
Έρωτας γίνε
Δώς τα μου όλα
Έλα και φύγαμε
Εδώ Eδώ και τώρα
 
Ζω σ’ ένα σπίτι που μοιάζει κουτί
βάφτηκε η Αθήνα με χρώμα σταχτί
παίρνω μια ανάσα κι αυτή τεχνητή
μα δεν υποφέρω γιατί
Μέσα στα μάτια σου ο κόσμος όλος
Έρωτας
, έρωτας κεραυνοβόλος
Μέσα στα μάτια σου ο κόσμος όλος
έρωτας, έρωτας κεραυνοβόλος
 
Να με λες λοχαγό έρωτα να στέκεσαι μπροστά μου προσοχή
να σκύβεις το κεφάλι να υψώνεις τη ψυχή
πριν ξεχυθώ στη μάχη να λες μια προσευχή
να ορκίζεσαι στης μάνας την ευχή
στο σπίτι και το κτήμα σε ονόματα, πατρίδες και σταυρούς
 
Στα δελτία των ειδήσεων θα με γράψουν σαν σε σφάξω
Πας φιρί φιρί μου φαίνεται την ψυχή σου ν αναπάψω
Μου ρθε κρίση και παλάβωσα, μη με βάζεις ν αμαρτήσω
Πας φιρί φιρί γυρεύοντας στα μπουντρούμια να σαπίσω.
 
Κρίση...
Με πιάνει κρίση...:wizard::D
Μαζί μου πως την έχεις δει
εγώ δεν είμαι αντικείμενο για χρήση.
 
Μου λείπεις
Παραπάνω απ' όσο περίμενα.
Μου λείπεις
Και δεν έχω σε ποιον να το πω
Μου λείπεις
Κι έτσι δένομαι με τ' αντικείμενα
Που ξέρουν τι φορτίο είναι μόνη μου να σ' αγαπώ.
Μου λείπεις
 
Σε περίμενα να ‘ρθεις,
σε περίμενα κι ό,τι πήγαινε ν’ αρχίσει
στην καρδιά μου για ν’ ανθίσει, το ξερίζωνα
σε περίμενα να ‘ρθεις, σε περίμενα
λαχταρούσα ένα χάδι, και μιλούσα κάθε βράδυ
στ’ αντικείμενα
 
Είσαι εκείνη που έψαχνα
που χρόνια λαχταρούσα
στην αγκαλιά σου θα 'θελα
για πάντοτε να ζούσα
 
Και όνειρο πάντα θα μείνει
εκείνη, εκείνη, εκείνη
Πέρασε και με γέμισε
χίλιες αναμνήσεις
εκείνη, εκείνη, εκείνη
 
Αν θυμηθείς το όνειρό μου σε περιμένω να 'ρθεις
Με ένα τραγούδι του δρόμου να 'ρθεις όνειρό μου
Το καλοκαίρι που λάμπει τ'αστέρι με φως να ντυθείς
 
Το χειμώνα δεν τον θέλω θέλω ψάθινο καπέλο
θέλω θάλασσα γαλάζια κι αμμουδιά
το αγαπώ το καλοκαίρι το καλοκαιράκι, με την τόση ξεγνοιασιά
να 'ναι ντάλα μεσημέρι κι ένα βαποράκι να μας φέρνει συντροφιά
 
Σε θέλω μ’ όλο το αίμα μου ξανά
μα λείπεις, δεν είσαι πουθενά.
Σε θέλω, έτσι γυμνή σαν τη φωτιά

βαθειά μου λαβωματιά...

Σε θέλω, παραδομένη στο φιλί
χαμένη στην νύχτα την τρελή.
Σε θέλω για να μ’ ανοίξεις να κρυφτώ
στον ήλιο να τυλιχτώ...
 
Φέρτε μου ποτήρια
και σπάστε το γυαλί
κόφτε το φιλί
να πίνω να μεθώ
που όλα τα χατίρια
μου τ' άργησες πολύ
κι έφυγα η τρελή
ψηλά στον ουρανό
 
Ρίχ’ τε στο γυαλί φαρμάκι
ρίχ’ τε στο γυαλί φαρμάκι
ρίχ’ τε στο γυαλί φαρμάκι
μονορούφι να το πιω...

Είναι ο πόνος μου μεγάλος
είναι ο πόνος μου μεγάλος
είναι ο πόνος μου μεγάλος
κι η φουρτούνα που περνώ...

Ήταν γλυκό το στόμα της
μα ψεύτικη η αγάπη της
ψεύτικη η αγάπη της
μα ανάθεμα τα χείλη της...
 
Ποιο στόμα καίει τώρα τα χείλη σου
και ποια σιωπή τα κρατάει κλειστά
ποιο σώμα ανάβει τώρα το σώμα σου
και ποια αγκαλιά σε κρατάει σφιχτά
 
Ψάξε με μες στο σκοτάδι
κρύψε με σ' ένα σου χάδι
φίλα με να μη φοβάμαι
πάρε με αγκαλιά και πάμε...
 
Back
Top