Βρες τον στίχο

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν ξανά σ’εσένα
η καρδιά μου θέλει να ξεφύγει όμως δεν μπορεί
Είσαι λάθος μα δεν τα’χω πια μ’εσένα
τα’χω με τον εαυτό μου που σε συγχωρεί
 
Το μυαλό μου λέει κράτα
και η καρδιά μπορείς, περπάτα
το μυαλό μου λέει πίσω
μα η καρδιά πως θα νικήσω
 
Είπα στο μυαλό κοιμήσου
και αυτό άκουσε θυμήσου
και ήρθαν από το χθες αυτά που ζήσαμε
Είπα στην καρδιά ξεχνάμε και αυτή
άκουσε πονάμε για ότι πίσω και οι δυο αφήσαμε
 
Χθες, γύριζα μονάχος μες στης πόλης τα στενά
στα σοκάκια με τα σπίτια τα ψηλά
Χθες, πέρασα απ’ το μέρος που εκείνη τη φορά
την καρδιά μου χάραξες με μια ματιά
Χθες, σκιές απ’ τα παλιά, πέρασαν μπροστά μου βιαστικές
μες στο σκοτάδι
Χθες, σαν χθες στο παγκάκι μακριά
απ’ τα βλέμματα του κόσμου σε φιλούσα, σ’ αγαπούσα
 
Οι σκιές δεν αγαπάνε γιατi δεν έχουνε ψυχή
οι σκιές δεν αγαπάνε μια σκιά ήσουν κι εσύ
οι σκιές δεν αγαπάνε γιατi δεν έχουνε ψυχή
οι σκιές δεν αγαπάνε μια σκιά ήσουν κι εσύ
 
Είμαι σκιά που γυρνά
στη λογική σου αλλάζω σειρά
στις άδειες ώρες σου βάζω φωτιά
τον πόθο η νύχτα ξυπνά.
 
Γιατί είμαι αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
γιατί είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
 
Πνοή του ανέμου έσπειρε τ’ αστέρια
και συ, ουρανέ μου, έπεσες χορεύοντας στην αμμουδιά
κι ήρθε το κύμα να σε ξεδιψάσει
κι έγινε αγάπη κι έσμιξεν η πλάση.
 
Σαν το κύμα στ’ ακρογιάλι σου θα ‘ρθω
μες στο στήθος σου θ’ αράξω και θα πιω
της αγάπης το κρασί που μ’ αρνήθηκες εσύ
όπου να ‘σαι θα σε βρω γιατί είμαι εγώ
ο γιος του ανέμου
 
Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί
πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική
ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο
άει της αγάπης μαχαιριά
 
της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο
 
Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί
πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι' ανθρώπων έργα
 
Πιο καλή η μοναξιά
από σένα που δε φτάνω
μία σε βρίσκω μια σε χάνω
πιο καλή η μοναξιά
singer.gif
 
Τόσα καλοκαίρια μου χαν φύγει από τα χέρια
τόσα καλοκαίρια που δεν σ αγαπούσα
ρώταγα τι φταίει
για το στόμα μου που καίει
τώρα ξέρω πως τα χείλη σου ζητούσα
 
Πικραμένα χείλη, πικραμένα χείλη
κουρασμένο σώμα, μαύρη η ψυχή.
Τι μου γράφει ακόμα η δική μου η μοίρα;
Άραγε για μένα θα ‘ρθει Κυριακή;
 
Σώμα μου,
σώμα μου φτιαγμένο από πηλό,
σώμα μου
κάνεις ό, τι θέλεις το μυαλό.
Σώμα μου,
σώμα μου φτιαγμένο από πηλό,
σώμα μου
κάνεις ό, τι θέλεις το μυαλό.
 
Είπα στο μυαλό κοιμήσου
και αυτό άκουσε θυμήσου
και ήρθαν από το χθες αυτά που ζήσαμε
Είπα στην καρδιά ξεχνάμε
και αυτή άκουσε πονάμε
για ότι πίσω και οι δυο αφήσαμε
 
Θυμήσου, όταν έλεγες θυμήσου
οτι ήμουν στην ζωή σου όνειρο αληθινό.
θυμήσου, όταν φώναζες αφήσου,
και εγώ έκανα μαζί σου μία βουτιά μες στο κενό.
 
Back
Top