Βρες τον στίχο

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;
 
Έχω μια θλίψη που έρχεται απ' την αρχή του κόσμου
μαζί με τη βαθιά πνοή, την παγωμένη λάμψη
μπήκε στο πρώτο κύτταρο σαν μια μικρή ακίδα
κι ό,τι απ' αυτό γεννήθηκε,
θέλησε να υποτάξει.
 
Και μπήκε ο Νοέμβρης, πώς θα ΄ρθεις να με βρεις,
με τόσο χειμώνα πού να `βρω κρυψώνα,
να μην με αρπάξει, ρυτίδα μου φτιάξει
κι ο Μάρτης σαν φτάσει, θα μ’ έχει ξεχάσει.
 
Που ήσουν φίλε κι άργησες, τα χρόνια έχουν φύγει
Η πόρτα που σου άνοιξα, χίλιες πληγές μ’ ανοίγει
Κάθε ρυτίδα σου καημός, κάθε ματιά σου πόνος
Και στα λευκά σου τα μαλλιά, του χωρισμού ο χρόνος
 
Σύννεφα απλώνει η μοναξιά και για τους δύο
Στάζει στα μάτια μας του χωρισμού το δάκρυ
Εσύ μου λες πως μακριά μου κάνει κρύο
Κι εγώ ξαπλώνω απ' την μεριά σου στο κρεβάτι
 
Μαζί μου έλα, πάνω απ' τα σύννεφα
νύχτα και μέρα, πάνω απ' τα σύννεφα
πάνω απ' τα σύννεφα, μαζί μου έλα
 
Βραδιάζει γύρω κι η νύχτα
απλώνει σκοτάδι βαθύ
κορίτσι ξένο σαν ίσκιος
πλανιέται μονάχο στην γη
 
Στο χα πει, στο χα πει
πως όλα κάποτε τελειώνουν
πως οι έρωτες πληγώνουν
Στο χα πει, στο χα πει
πως γεννιέσαι και πεθαίνεις μοναχή
 
Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα
ώσπου ν΄αρχίσω πια να σ΄εμπιστεύομαι
ώσπου να πάψω να φοβάμαι
Μου είχες πει πως θα΄ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι
τώρα αρχίζω και θυμάμαι
 
Θα 'μαι σιωπή, θα 'μαι σιωπή, θα'μαι μια μέρα φωτεινή,
θα 'μαι το χάδι στο λαιμό σου που κανένας δε θα δει,
θα 'μαι μια ελπίδα να επιστρέφεις, να γιατρεύεις την πληγή,
θα 'μαι μια θάλασσα τα χείλια για μια ολόκληρη ζωή,
θα περπατάω εκεί στην άκρη του γκρεμού σου,
και θα ζηλεύω το γαλάζιο τ' ουρανού σου...
Πόσες φορές;
Όσες κι αν θες...
 
Ο ουρανός φεύγει βαρύς
πάνω από τη ζωή μου
μα η θύμησή σου έμεινε
να δένει την ψυχή μου
 
Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
η ώρα που γεννιέται η ζωή
η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου
μαζί με την δική μου αναπνοή
 
Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα;
Κι αν περιμένουμε τι θα κερδίσουμε;
Αφού η γκρίνια ξέσπασε σαν μπόρα,
στο δρόμο αυτόν κι οι δυο θα δυστυχήσουμε.
Κι αν περιμένουμε τι θα κερδίσουμε;
 
Πήρες τον μεγάλο δρόμο
δρόμο δίχως άκρη
έγινε το δάκρυ
θάλασσα πλατιά
 
Πήραμε λάθος το στρατί
και μη ρωτάς πώς και γιατί
στο αδιέξοδο βρεθήκαμε αυτό...
 
Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
 
Φοβάμαι που ίσως τα χρόνια μου άφησα
που λάθος αγάπες και όνειρα κράτησα
Μα αυτό είναι ψέμα κι εγώ το πληρώνω
Φοβάμαι εμένα, εμένα και μόνο.
 
Θέλω να σου πω αντίο, όμως δεν μπορώ
Μένω μες στο λάθος μου να ζω
Ό,τι μου ζητήσεις δίνω κι ένα σου ζητώ
Να 'ρχεσαι κι εγώ να ξαναζώ
 
Έλα λίγο
μόνο για λίγο
ζω και ξαναζώ
κάθε μας στιγμή
σε χώρο μυστικό
καρδιά μου σ’ ανταμώνω
 
Πες πως μ' αντάμωσες μια νύχτα σ' ένα όνειρο
Πες πως με ξέχασες σαν ήρθε το πρωί
Και μην σκεφτείς ότι για με δεν ήσουν όνειρο
Και μη νοιαστείς τι θα απογίνω στη ζωή...
 
Back
Top