Βρες τον στίχο

Βρέθηκα μετά τον χωρισμό στο σταθμό, στο βαγόνι μου,
μια ζωή σε μια αποσκευή
τα νεκρά όνειρά μου,
ξάφνου εκεί μες στο συνωστισμό
μια φωνή τόσο γνώριμη,
μια φωνή που γίνεται κραυγή καθώς λέει το όνομά μου,
και το τρένο ξεκίνησε και εσύ πάλι μακριά μου.
 
Σκέφτηκες άραγε ποτές
σ’ ένα σταθμό, σ’ ένα εξπρές
πόσοι καημοί, πόσες χαρές
πόσες λαχτάρες
 
Πόσες φορές από το χτύπο του σφυγμού σου
θα γίνει κόκκινο η ασπρόμαυρη ζωή;
Πόσες φορές θα γονατίσω εδώ
μπροστά στο ιερό σου μικρός και εύθραυστος,
φτιαγμένος με γυαλί;

ας μου επιτραπει γιατι ειναι αγαπημενος ο λαυρεντης :)
 
Νιώσε τη στιγμή πριν έρθει η αυγή
Με μίσος και οργή σαν καταιγίδα
Σαν το ναυαγό αφού δεν είσαι εδώ
Πού να 'βρω ουρανό και πού πατρίδα
 
Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί
 
Κι αυτή την Τετάρτη θα πάω τον μικρό
Πρωί στο σχολείο, το βράδυ γιατρό
Η Πέμπτη θα φύγει, όπως φεύγει η ζωή
Ερήμην μου κάποιος την παρακινεί
 
Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
καθόσουνα στο διπλανό θρανίο
κι όταν μου έδινες το βιβλίο
μου 'λεγες σ' αγαπώ
 
Τόσα χρόνια στο σχολείο
κάθε χρόνο άλλο θρανίο
μια ζωή στην ίδια τάξη
θεωρία μα και πράξη
 
Μου κρατούσες πάντα τη σκισμένη τσάντα
κι αστραποβολούσες μάτια μου
Χρόνια χελιδόνια που πετάξατε
πού 'ναι η ευτυχία που μου τάξατε
 
Μια μέρα με βαφτίσαν Ευτυχία
Χόρτασα ξύλο, νήστεψα λάδι
Για ένα σου χάδι Για ένα σου χάδι
Τα χαρτιά μου θα τα παίξω
Και ας μείνω στην απ' έξω
 
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων
 
Κάνε εκείνο που σου βγαίνει και για μένα μη σκεφτείς
η ζωή που μου απομένει θα έχει ακόμα ένα χωρίς
Άλλος τώρα σε κρατάει, άλλος έχει αυτό που θες
σου το λέει πως σ’ αγαπάει και σ’ ακούει να του το λες
 
Για μια στιγμή μονάχα
και τη ζωή μου δίνω
να ξαναρχόταν πάλι
το καλοκαίρι εκείνο
 
Τι δε θα 'δινα
το γύρο του κορμιού σου να ξανάκανα
κι ας χανόμουνα
στη λάβα την καυτή και στα παγόβουνα
 
Στου κορμιού σου τ' ακρογιάλια
θα με φέρουν μαϊστράλια
με καράβια χιώτικα
και θα λάμπουνε για μένα
τα φεγγάρια τα κρυμμένα
και τ' αλλιώτικα
 
Δύσκολα φεγγάρια, έκανα παζάρια λύπες και χαρές
μου 'κοψαν τα χέρια, σώματα, μαχαίρια και ψυχές
Δύσκολα φεγγάρια πάτησα τα χνάρια της καταστροφής
με το αίμα κρύο θέλω το αντίο να μου πεις.
 
Χάνεις αυτό που σου ‘χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου ‘χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ.
 
Στο τσιγάρο που κρατώ
στον ένα μου Θεό
να μη δώσει να ξημερωθώ
στο κορμί αυτό το αγγελικό
στο στόμα που φιλώ
έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ
 
Όσο μακρύς ο δρόμος σου κι αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέματα του κόσμου θα τα ζήσεις
Όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μες στην ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις
 
Μάνα μου όλα περνούνε
και όλα γίνονται ξανά
όμως τούτη η θητεία
δε σταματάει πουθενά
 
Back
Top