Βρες τον στίχο

Ρωτάω "καρδιά μου, πού με πας;"
μου λέει "σ' εκείνη που αγαπάς"
καλύτερα μαζί σου και τρελός
παρά μονάχος μου και λογικός
 
Καλή καρδιά, καλό κρασί και όμορφη παρέα,
δυό-τρία τσίφτικα παιδιά να πάμε στον Περαία.
Να πάρω άμαξα ανοιχτή την τσάρκα μου να κάνω,
να κάνει στράκα ο αμαξάς στην γκόμενα σαν φτάνω.
Πώς νοσταλγώ να θυμηθώ λιγάκι τα παλιά μου,
να τα χαλάσω έξυπνα πάλι τα τάλιρά μου...
 
Πάμε τσάρκα πέρα στο μπαχτσέ τσιφλίκι
κούκλα μου γλυκιά απ'την Θεσσαλονίκη
στα ανοιχτά με την βαρκούλα
γλυκιά μου Μαριγούλα
να σου παίξω φίνο μπαγλαμά
 
Όλα για σένα, κούκλα μου,
να μου τα φας πλανεύτρα.
Τί αξίζουν τα παλάτια και τα κάστρα,
μπρος στα μάτια σου τσιγγάνα ξελογιάστρα.
Κοσμικιά μού θες να γίνεις και μοντέρνα,
πάντα πρώτη να σε βλέπουν στην ταβέρνα,
σαν αρχόντισσα ντυμένη, ρε τσιγγάνα,
ξελογιάζεις με τα μάτια σου τα πλάνα...:upside:

Σιγά σιγά θα πιάσουμε και Μαριώ...
 
Χτες το βράδυ στην ταβέρνα ήμουν σκεπτικός
καθισμένος στη γωνιά μου μελαγχολικός,
γέμιζα το ποτηράκι και το έπινα
και σκεπτόμουνα πώς ήμουν και πώς έγινα
 
Πέρασα χθες απ' τη γειτονιά σου
και στάθηκα για μια στιγμή,
η μάνα σου ‘τοίμαζε τα προικιά σου
κι όλα θυμίζανε γιορτή...
 
Σ’ αυτή τη γειτονιά
και βράδυ και πρωί
περάσαμε και χάσαμε
ολόκληρη ζωή
 
Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ' το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μια απόφαση ηρωική.
Πήρα εφημερίδα και στυλό
βρήκα διαμέρισμα φτηνό
τρία νοίκια να το κλείσω
έπιπλα για να το ντύσω
και δεν θέλω να σε ξαναδώ...
 
Θέλω να σε ξαναδώ
δε θέλω πια να ζω
χωρίς να σε αγγίζω
Θέλω να σε ξαναδώ
κουράστηκα να ζω
στο μαύρο και στο γκρίζο
 
Θέλω έναν ήχο πάνω απ' την ψυχή μου
θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία...
 
Σου μοιάζει η σελήνη
πού να 'βρω γαλήνη
στον Άδη ανατέλλω
πόσο σε θέλω...
πόσο σε θέλω
 
Μα..
που να βρω μια να σου μοιάζει
τη ζωή μου έχεις χαράξει
κι έχω τούτο το μαράζι
πως να βρω μια να σου μοιάζει..
 
Έψαχνα χρόνια να σε βρω
σαν τον κρυμμένο θυσαυρό
της φαντασίας μου εικόνα ζωντανή
ποτέ δεν πίστευα πως θα' σαι αληθινή
 
Χρόνια από μετάξι σου κόλλαγε όλη η τάξη
και με καρτερούσες, μάτια μου.
Μου κρατούσες πάντα τη σκισμένη τσάντα
κι αστραποβολούσες, μάτια μου.
Χρόνια χελιδόνια που πετάξατε
πού 'ναι η ευτυχία που μου τάξατε...
 
Πού να 'σαι τώρα στερνή μου ώρα
που 'χω χειμώνα μέσ' στη καρδιά
πετούν τα χρόνια σαν χελιδόνια
και εγώ σπουργίτι στην παγωνιά
 
Έζησα μες στην παγωνιά, χωρίς την αγκαλιά σου,
μα σε σκεφτόμουνα βαθιά, σαν να ’μουνα κοντά σου,
μέρες και νύχτες πέρασα και ήσουν η σκιά μου,
εσύ που είσαι μια ζωή και είσ’ η μοναξιά μου
 
Μια ζωή εξαίρεση στους κανόνες δεν είχα βρει
μα η ζωή που τώρα μπροστά μου ανοίγεται
δε θα ‘ναι ίδια ζωή
επειδή, αισθάνομαι πιο δυνατή.
Και με θυσίες, στις εμπειρίες, θέλω τώρα να χαθώ...
 
Η ζωή μου αρχίζει μες στα χέρια σου,
ήμουνα αγέννητη ως τα χτες
πάρε με αγόρι μου στα χέρια σου,
πάρε με και κάνε με ό, τι θες
 
Πάρε με
ταξίδεψέ με, φίλησέ με, μέθυσέ με
σ' αγαπώ
δως μου τη δύναμη να αντέξω απ' το ψέμα βγάλε με έξω
σ' αγαπώ
 
Σ’ ένα τοπίο σαστισμένο
που γέρνει στο τουρκομπαρόκ
το στυλ, μωρό μου, είναι χαμένο
τί κι αν εσύ δηλώνεις ροκ...
 
Back
Top