Εαν μου επιτρέπεις να σου απαντήσω στις προσωπικές σου σκέψεις, το ξέρω δεν μου πέφτει λόγος αλλά ήταν ωραίες ως τροφή και ήθελα να τις συμπληρώσω.
Κοίτα ο δρόμος για την αρετή είναι μια σκάλα, όμως τα σκαλοπάτια δεν έχουν το ίδιο ύψος.
Ανεβαίνεις ένα, ανεβαίνεις δύο, τρία, τέσσερα, το επόμενο φαίνεται πολύ ψηλό.
Εκεί ίσως χρειαστεί να γυρίσεις πίσω 2-3 σκαλιά για να πάρεις φόρα.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως όπως σωστά λες πως η ηθική δεν πρέπει να υπερφορτώνεται έτσι και η προσπάθεια προσωπικής εξέλιξης απαιτεί μια συνεχή επανάληψη ακόμα και όταν έχει σκαμπανευάσματα. Ουσιαστικά παρατηρείς τα δικά σου συναισθήματα, οι άλλοι σου δίνουν απλά ένα ερέθισμα.
Αν δεις ότι το "παρατράβηξες" γιατί ο άλλος δεν βρίσκεται στην ίδια συχνότητα (ή ομάδα σκέψης όπως έλεγε ο Μπάροουζ) σταματάς, δεν υπάρχει περίπτωση να τον πείσεις. Δεν μπορείς όμως να επιτρέπεις να σε προσβάλει. Δεν χρειάζεται παρ΄όλα αυτά να θυμώσεις γιατί ξέρεις ότι επί της ουσίας είναι χάσιμο χρόνου.
Αυτό που στο τέλος έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η εντύπωση - το τελικό φαινόμενο δηλαδή. Ακόμα και αν δεν είναι επιθυμητή ή δίκαιη με σένα πάντα θα αφήνει ένα δίδαγμα. Μπορεί να σε χαρακτηρίσουν κομπλεξικό π.χ. Εσύ ξέρεις ότι δεν είσαι, αλλά για τη λανθασμένη εντύπωση που έδωσες έχεις κι εσύ ένα μερίδιο ευθύνης.
Δεν κατανόησες, ούτε κατανοείς ακόμα τη ροή του κόσμου. Μεγάλε, έτσι είναι η ζωή θα σου πει κάποιος.
(Π)αθαίνεις και (μ)αθαίνεις.
