Γιατί θα πρέπει να με κάνει να αισθανθώ κάποιο συναίσθημα το γεγονός ότι το περνάνε κι άλλοι; Το κάνει πιο φυσιολογικό; Ρωτάω σοβαρά, δεν ειρωνεύομαι.
Τουλάχιστον σ αυτό τον κύκλο**, έχω αυτό το σώμα, αυτό με νοιάζει.
Συνήθιζα να νοιάζομαι για το τι πιστευουν οι άλλοι, τι αισθάνονται οι άλλοι, ακόμα κι αν εγω πλήγωσα κανέναν.
Όχι πια.
Και περιέργως, το νιώθω πια σαν ένα ρούχο που μου μπαίνει γάντι.
**Εννοώ την κυκλικότητα του χρόνου, τη μετενσάρκωση
Ακόμα και να ήταν αλήθεια αυτό, ακόμα και να το πίστευα. Ποιός θα μου το δώσει; Εσυ;
Προτιμώ να μην έχω αναγκη ετερόφωτες αγαπες και χάδια και φροντίδες, έχω περάσει πολλές δυσκολίες στη ζωή, δυσανάλογα πολλές θα έλεγα και δεν με πειράζει. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν είναι αυτές που με άδειασαν, αλλά τα "χάδια και οι αγάπες" που μου είπαν να έχω ανάγκη. Καμία σφαίρα δεν ηρθε απο εχθρό, μοναχα απ οσους ειπαν οτι με αγαπούσαν.
Έτσι σταμάτησα να έχω αναγκη όλα αυτά.
Αμα δεν έχεις αναγκη κάτι, είσαι αυτάρκης. Δεν μπορει να σε χειραγωγήσει κανένας, να σε χρησιμοποιήσει κανένας, να κρέμεσαι από κανέναν.
Καλή η θεωρία, το ψήνεις να βάλεις πλάτη για την πραξη;
