πολλές φορές σκέφτομαι ότι στην πραγματικότητα η ανθρώπινη ζωή είναι αρκετά αναλώσιμη, με την έννοια ότι είναι ασήμαντη. σίγουρα, αν πεθάνεις, θα πληγωθούν ανεπανόρθωτα οι γύρω σου—γονείς, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί—αλλά η εμβέλεια αυτού του πόνου είναι απειροελάχιστα μικρή σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, και σε 30-40 χρόνια το πολύ θα έχει εξαφανιστεί. αν πεθάνεις, ίσως κάτι που ενδεχομένως να προσέφερες στη κοινωνία (αν είσαι ξέρωγω γιατρός, ακτιβιστής, δάσκαλος, ό,τι νάναι) να μην υπάρξει λόγω της απουσίας σου. αλλά πάνω σε αυτό τον πλανήτη υπάρχουν 8 δισεκατομμύρια άτομα - δεν υπάρχει περίπτωση να μην καλυφθεί το "κενό" σου από κάποιον άλλο άνθρωπο. κάθε στιγμή πεθαίνουν παιδιά και νέοι άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης χωρίς κανένα απολύτως λόγο, αλλά η γη συνεχίζει και γυρνά χωρίς καμία διαφορά, άρα γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για π.χ. εμένα ή εσένα ή τον γείτονά μου κλπ κλπ κλπ
