Του Derrida για δεύτερη φορά (είναι σχετικά απαιτητικό και έχει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον κυρίως)
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 18 Ιανουαρίου 2022
Μέσα σε όλα βρηκα κάπου καταχωνιασμένο και το κάτωθι :
Αχα και θα πείτε τι βάζει αυτή η τρελή... και καλά θα πείτε
Πράγματι είναι πολύ διαφορετικό από τα λίγα που έχω ανεβάσει εδώ, μα νομίζω του αξίζει μια θέση.
Συνιστά βιβλίο σταθμός (από την παιδική κιόλας ηλικία -συνήθως τότε το διαβάζουμε- για τα διδάγματα του).
Δεν ξέρω, θα έλεγα είναι πολύ δυνατό συναισθηματικά, μάλλον γιατί συνδυάζει αυτή την μοναδική χαρμολύπη, την οποια πολύ αγαπώ.
Σα να μην είναι το τέλειο παραμύθι, η ιδανικη εξέλιξη, αλλά μπορείς να κρατήσεις μέσα απ αυτό όλα τα θετικά του, αν ψάξεις καλά και ψύχραιμα. Μάλλον γι αυτό το αγαπώ, σε κάνει να νιώθεις εύθραυστος -χωρίς να το θεωρείς μελό-, σημαντικός και ασήμαντος συνάμα για την ύπαρξη σου, θαρραλέος και περιπετειώδης, μα και έτοιμος να λες τα σημαντικά «όχι», να μαθαίνεις να ξεχωρίζεις λίγο πιο εύκολα τι αξίζει παρά το φόβο σου, να επιμένεις και να προσπαθείς και να λες και το αντίο κατάματα.
Θέλω πάντα να έχει μια θέση στη βιβλιοθήκη μου.
Για κάποιους σίγουρα δεν είστε μία αλεπού όπως όλες οι άλλες.