Το βράδυ έβλεπα ένα όνειρο...
Πήγαινα λέει -μέσα σε έναν ανελκυστήρα- προς την κορυφή αυτού που ένιωθα ως το πιο ψηλό κτήριο στον κόσμο. Για κατι σημαντικό, μια εξέταση, ένα κατώφλι, κάτι που αλλάζει τη ζωή τέλος πάντων, κάπου πήγαινα.
Είχε μια οθόνη μέσα η καμπίνα και έδειχνε τους ορόφους σε αριθμούς όπως τους πέρναγες, με τοπία από πίσω.
Όμως τα νούμερα δεν αυξάνονταν όσο πήγαινα προς την κορυφή. Δηλαδή το 30 ξέρω γω ήταν το ισόγειο και ο τελευταίος όροφος το 1.
Εκεινη την ωρα θυμαμαι σκέφτηκα "τι περίεργο όνειρο βλέπω, να δεις που θα σταματησει σε κανα 10, σε κανα 7, σε κανα 2 και δε θα μαθουμε τι έχει το 1. Πήγαινε με στο 1 πριν ξυπνήσω."
Και πάει στο 1, στην κορυφή, ανοίγουν οι πόρτες και ένα χέρι με βοηθάει να βγω. Κοιτάω το πάτωμα και ειχε ενα τεράστιο σκαλοπάτι ίσα με το μπόι μου που δεν μπορούσα να το κατέβω.
Είχα βγάλει το ένα πόδι έξω να προχωρήσω και δίσταζα. Ήταν τεράστιο το ύψος του σκαλοπατιού.
Όμως θέλω την κορυφή, θέλω το 1.
Μπορεί το όνειρο να τελείωσε με το ένα πόδι μέσα και το ένα έξω, αλλά η πραγματικότητα θα γινει κάπως αλλιώς.
