Χρόνος: κάτι κοινό για όλους μας. Ξεκινάμε δειλά κι ενθουσιωδώς, στεκούμενοι μπροστά από μια μικρή εσοχή. Σκοτάδι - δεν βλέπουμε! Είναι τόση, όμως, η περιέργειά μας που δεν μας νοιάζει, δεν το σκεφτόμαστε πολύ. Προχωρούμε μπροστά, αφηνόμαστε στ' αλλεπάλληλα βήματά μας που μας οδηγούν στο άγνωστο. Όλες μας οι αισθήσεις είναι σύμμαχοι, και προσπαθούν να μας προσδώσουν καθετί καινούριο. Η διαδρομή μας δεν είναι τίποτε άλλο από στενά σοκάκια, τα οποία διακλαδίζονται. Έτσι, μπορούμε να οδηγηθούμε σε κάποιο σοκάκι που δεν γνωρίζουμε ή να ξαναπερπατήσουμε κάποιο που ήδη έχουμε περπατήσει και γνωρίσει - άρα, δεν έχουμε τίποτα να πάρουμε. Είναι στη δική μας ευχέρεια κι αντίληψη. Σε όλη αυτή τη διαδρομή είναι κοντά μας κι άλλοι άνθρωποι. Ίδιοι σαν κι εμάς! Με την ίδια ανησυχία για το άγνωστο, μα και την ίδια δίψα. Άλλους θα τους έχουμε αρκετά κοντά μας, καθώς έχουν την ίδια θέληση μ' εμάς στην επιλογή τής διαδρομής. Άλλοι θα χαθούν από κοντά μας, επιλέγοντας να πάνε κάπου αλλού. Κι άλλους τους γνωρίζουμε εντελώς τυχαία, από κάποιο άλλο σοκάκι που ξεμυτίζουν. Κι η πορεία συνεχίζεται, ώσπου να φτάσεις εν τέλει στην άλλη εσοχή, που σε οδηγεί στον τερματισμό. Και τέλος! Όλα αυτά που μέτρησαν ήταν οι επιλογές σου, οι άνθρωποι που βρέθηκαν κοντά σου και τελικά ο... αποχωρισμός. Έφυγες έτσι όπως ακριβώς ήρθες: μόνος σου!
