Η έννοια του φασισμού έχει αλλάξει, διαφοροποιηθεί και επαναπροσδιοριστεί πολλές φορές από την πραγματική της σημασία και πλέον, όντως, χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει κάποιον με δεσποτικές/απολυταρχικές απόψεις. Εξακολουθεί, όμως, να χρησιμοποιείται πολύ περισσότερο για άτομα από τον ακροδεξιό χώρο με ρατσιστικές απόψεις/αντιλήψεις.
Εγώ δεν θα σταθώ στο ποια είναι η σημερινή της χρήση και το αν είναι σωστή ή όχι. Εγώ θα εστιάσω σε ένα από τα φαινόμενα του καιρού μας, του λεγόμενου «πόλεμου τον λέξεων». Λέξεις όπως ρατσισμός, φασισμός, ψεκασμένος (πολύ επίκαιρο αυτό) χρησιμοποιούνται σωρηδόν, χαρακτηρίζοντας πολλές -και πολλές φορές- ετερόκλητες στάσεις, απόψεις και μορφές συμπεριφοράς.
Αυτό το σκόπιμο μπέρδεμα και η άνευ προηγουμένου γενίκευση εξυπηρετεί σε πολλά επίπεδα. Ένα από αυτά είναι η διαμόρφωση συνειδήσεων. Μιας και αγόρασες το 1984 και στην περίπτωση που δεήσεις να το διαβάσεις, ενδεχομένως να βρεις πολλές (και τρομακτικές ομοιότητες) της κατάστασης που περιγράφω με την «newspeak» του Όργουελ. Όπως έχω ξαναπεί και εδώ, η γλώσσα έχει απίστευτη δύναμη. Οι λέξεις και οι χαρακτηρισμοί, όταν γίνονται αποδεκτοί συλλογικά, δεν χαρακτηρίζουν απλά το αντικείμενο· αλλάζουν, επίσης, την οπτική μας γι'αυτό και, κατά συνέπεια, αλλάζουν και το ίδιο το αντικείμενο. Μορφοποιούν, δηλαδή, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, την ίδια την πραγματικότητα.
