Μπορούμε να είμαστε σίγουροι, θαρρώ. Μόνη προϋπόθεση να μην κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας, όμως. Να έχουμε αυτογνωσία και θάρρος να παραδεχόμαστε τα όποια καλά και άσχημά μας.
Όπως είπε και η Cinefil, δεν υπάρχει απόλυτα καλός και απόλυτα κακός άνθρωπος. Παίζουμε στις διαβαθμίσεις, και είναι πολλά που παίζουν ρόλο. Δηλαδή, σε ιστορία κάποιου θα είμαστε κι οι "κακοί". Όπως και θα ζηλέψουμε, όπως και θα εκραγούμε και 1002 άλλα. Είναι ανθρώπινο. Είναι το "επίτηδες". Κι εάν κάπου καταλαβαίνουμε, έστω και εκ των υστέρων, ότι φερθήκαμε άδικα, μπορούμε πάντα να πιάσουμε τον άλλο, να ζητήσουμε συγνώμη και να πούμε πως φταίξαμε.
Η χροιά όλων αυτών είναι που κάνουν την διαφορά, και τα χτυπητά: το να ρουφιανεύεις, να προσπαθείς να την φέρεις στον άλλον κλπ. Ναι, αυτά δείχνουν άσχημο χαρακτήρα.
Το να κάτσει κανείς να σκεφτεί, μες στην ημέρα του, εάν αδίκησε κάποιον, εάν φέρθηκε άσχημα κλπ, δείχνει συνείδηση. Όσο υπάρχει αυτή, η φλόγα τού καλού παραμένει αναμμένη.