Νομίζω κατάλαβα τι εννοείς. Προσωπικά δεν βλέπω το yolo ως λόγο να ζει κάποιος, αλλά ίσως ως φυσική αντίδραση μπροστά στη ματαιότητα. Το yolo ή το carpe diem δεν νομίζω πως μπορούν να αποτελέσουν λόγο να ζει κάποιος. Καλύτερα κατανοούνται ως συμπληρωματικές στάσεις ζωής οι οποίες ενισχύουν (αλλά δεν καθορίζουν) το νόημα της ζωής. Για παράδειγμα, ως νόημα ζωής κάποιος μπορεί να έχει την ελαχιστοποίηση του πόνου (suffering) και την βελτίωση του κόσμου του, ξεκινώντας από το προσωπικό επίπεδο και προχωρώντας σε όλο και μεγαλύτερα σύνολα ανθρώπων. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να εξασκεί carpe diem στην καθημερινή του ζωή γιατί ο πρωταρχικός στόχος του δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε μια στιγμή. Άρα έχει αυτό τον σκοπό ζωής, ο οποίος απαιτεί διαρκή ενασχόληση, αλλά ταυτόχρονα απολαμβάνει τις φευγαλέες στιγμές της ζωής του εφόσον δεν αποκλείνει από τους πρωταρχικούς σκοπούς του. Για να κάνω το παράδειγμα ακόμα πιο συγκεκριμένο, έστω ότι ένας άνθρωπος έχει στόχο να ζήσει την καλύτερη δυνατή ζωή που μπορεί, να ελαχιστοποιήσει το suffering για τον εαυτό και την οικογένεια του, και τέλος να κάνει το καλύτερο δυνατό για την ευρύτερη κοινότητα στην οποία ζει. Δεν μπορεί το θυσιάσει αυτό στο όνομα του yolo και του carpe diem. Αν βαδίσει μόνο με βάση το yolo, τότε λογικά θα αρπάξει μια σύριγγα γεμάτη ηρωίνη και θα την μπίξει στο χέρι του. Αυτό όμως καταστρέφει τον πρωταρχικό σκοπό της ζωής του. Ο σκοπός ζωής εφαρμόζεται ως όριο στην απόλαυση της στιγμής.
Εννοειται και πρεπει να βαζουμε το συλλογικο κοσμο πανω απο το ατομο μας, ευστοχο το παραδειγμα σου περι συριγγας.
Απλα, τα περισσοτερα ζητηματα στη ζωη, οι περισσοτερες αποφασεις, ολα εχουν 2 κοινα μοτιβα, οσον αφορα τον ανθρωπο δηλαδη: αναπαραγωγη και αρωγη στους απογονους μας για δικια τους αναπαραγωγη, ετσι ωστε να συνεχιστει το ειδος μας.
Δε λεω πως ολα τα υπολοιπα ειναι μια πλανη της ανθρωπινης νοημοσυνης για να επεξηγησει τα μεγαλα ερωτηματα (το δελφινι εχει μεγαλυτερη νοημοσυνη απο τον ανθρωπο και ομως δε καθεται να τα φιλοσοφησει ολα αυτα) της ζωης, ουτε και οτι καθοδηγουμαστε αποκλειστικα και μονο απο τα ορμεμφυτα μας.
Απλα μερικα πραματα δεν εχουν εξηγηση, εμεις προσπαθουμε να το διαχειριστουμε με ψυχραιμια εν μερει αλλα οταν ολα οσα εχεις καταφερει σαν εκπροσωπος ενος πολιτισμου (ειτε εισαι Αιγυπτιος ειτε Ελληνας ειτε Ινδος ειτε οτιδηποτε) μπορεις να τα φανταστεις σε ενα εσχατολογικο σεναριο αφανισμου της ανθρωποτητας, ως ασημαντα κτισματα, ασημαντα βιβλια, ασημαντοι πινακες, ασημαντα τραγουδια (παντα σε συγκριση με τα ζωα, το περιβαλλον,.το συμπαν, αυτο που ανθρωποκεντρικα εξιδανικευουμε εμεις ειναι παντελως αδιαφορο για ολα τα υπολοιπα ειδη χλωριδας και πανιδας) , μας τρομοκρατει αυτη η σκεψη, οσο ορθολογιστικη και αν ειναι.
Ο H.G.Wells στον επιλογο του βιβλιου του The Time Machine (Η μηχανη του Χρονου) γραφει κατι πολυ σοφο,δε θα κανω spoiler για οποιον/α θελει να το διαβασει αλλα ναι, χιλιαδες χρονια μετα τιποτα απο ολα αυτα δεν θα εχει νοημα, εσυ,.εγω, ολοι, θα εχουμε λησμονηθει και οποιαδηποτε αναμνηση μας θα ισοπεδωθει σαν να μην υπηρξαμε ποτε. Αρα, Ο,ΤΙ και αν κανουμε, ειναι κυριως για δικια μας τερψη και ευχαριστηση και ηδονισμο. Τωρα, αμα τυχει και συμπιπτουν πολλα "θελω" και Εγω μεταξυ τους, εχουμε ομαδες με κοινη αντιληψη, εχουμε πολιτισμο, εχουμε φυλες. Τι μας ενωνει ομως , τι μας κραταει μαζεμενους αν οχι ο φοβος του επερχομενου οριστικου τελους της ζωης μας και των οσων εχουμε καταφερει; Καποτε, αγριοι μαζευτηκαν γυρω απο μια φωτια, πολλοι = πολλες περισσοτερες πιθανοτητες επιβιωσης. Τι αλλαξε; Απλα τωρα ο καθενας μπορει να ζησει ανεξαρτητα απο την αποψη του αλλου για το πως "πρεπει" να ειναι η ζωη, αλλος λεει πως πρεπει να ζουμε σε μια δυστοπικη κοινωνια, οπως αυτη του George Orwell στο "1984" και αλλος πως πρεπει να ζουμε σαν να ζουσαμε στον κηπο του Επικουρου. 2 οψεις του ιδιου νομισματος: και τα 2 ακρα καταληγουν στο ιδιο τελος, οσα δρομακια και αν υπαρχουν, ολα ενωνονται (και χανει το καθενα τη μοναδικοτητα του εφοσον συμπυκνωνεται με αντιθετα διαμμετρικα δρομακια, με τελειως δοαφορετικες παραλλαγες και χαρακτηριστικα) σε μια λεωφορο οπου και αυτη με τη σειρα της, χανεται με αλλες λεωφορους σε ενα σταυροδρομι ή σε εναν κομβο. Προσωρινη φιλοδοξια με τη προοπτικη αιωνιας ματαιοτητας; Το παραλογο ειναι αυταποδεικτο.
Δε καταλαβα συγκεκριμενες εννοιες του βιβλιου τις οποιες θα παραθεσω σε φωτογραφιες (αν και εφοσον δε θεωρηθει καταπατηση πνευματικων δικαιωματων) , οχι ομως οτι διαφωνω με το γενικοτερο concept.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Νοεμβρίου 2020
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Νοεμβρίου 2020
Τα λεει καπως σουρεαλιστικα αλλα το point ειναι πως η ανθρωπινη φυση στη προσπαθεια της να δωσει νοημα, απασχολειται με ανουσιες καταστασεις, εαν υπηρχε αντικειμενικο νοημα, αυτο και θα υπηρετουσαν ολοι σαν υπερτατο σκοπο υπαρξης αλλα επειδη
δεν υπαρχει,δουλευεις 8ωρες,παντρευεσαι,ψηφιζεις,πηγαινεις ταξιδια,παιζεις βιντεοπαιχνιδια,πηγαινεις για ψαρεμα,κανεις συλλογες,κτλπ, ολα αυτα απλα για να "ξεχαστεις" απο την υπαρξιακη σου μιζερια...
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 27 Νοεμβρίου 2020
Additionally, και ψιλο off-the-topic αλλα το κλασικο reference στο red pill / blue pill της ταινιας The Matrix, αναιρειται εδω. Ειτε παρεις το κοκκινο χαπι και συνειδητοποιησεις την αληθεια, ειτε το μπλε χαπι και ζεις στη ψευδαισθηση και στην αγνοια, ειτε το πρασινο, ειτε το φουξ ειτε το πουα ειτε το παρδαλοκατσικι χαπι, δεν χει σημασια εφοσον το αποτελεσμα θα ειναι το ιδιο: θανατος.
Συμπερατικα: η συνειδητοποιηση οτι "Ολοι οι δρομοι οδηγουν στη Ρωμη" , κανει τους δρομους απλα ενα ταξιδακι που τελικος τους προορισμος θα ειναι παντα ο ιδιος και απαραλλαχτος: η Ρωμη. Ειτε περασεις απο τον Α ειτε απο τον Β ειτε απο τον Γ δρομο, ολοι βγαζουν στο ιδιο αδιεξοδο παντα.
