Καθόλου! Δε τα μπορώ!
Μαζεύεται η μισή Βαβυλώνα και σαρδελοποιείται σε Χ τετραγωνικά με τη μουσική να μπουκώνει τα ηχεία, με ένα ποτάκι στο χέρι και το τσιγάρο στο άλλο. Πιό γρήγορα θα πήγαινες Κηφισιά - Βούλα, παρά από τη μια άκρη του κλάμπ στην άλλη. Συν τοις άλλοις στα κλαμπ παρατηρείται και το φαινόμενο domino, κουνιέται η μια σαρδέλα που θέλει ξαφνικά να λικνιστεί σαν φίδι, πέφτουν και οι παραδίπλα.
Το ποτό σου, από το μπαρ μέχρι τη θέση σου έχει μείνει το μισό (το άλλο μισό είναι σε ρούχα η στο πάτωμα), έχεις κάψει και πενήντα σακάκια στο δρόμο με τη γόπα σου, άσε δε που αν δεν είσαι καπνιστής, γίνεσαι καπνιστή τσιπούρα ετσιθελικά από τον μπάφο του άλλου. Έτσι ούτε μουσική απολαμβάνεις, ούτε για κατούρημα δεν προλαβαίνεις να πας, ούτε μια κουβέντα δε μπορείς να πεις και αρκείσαι στο ατέρμονο στρίμωγμα με την δίμετρη ξανθιά μπροστά σου ή τον πουλ-μουρ καλογυαλισμένο νεαρό πίσω σου, δεδομένου ότι μόνο αυτό μπορείς να απολαύσεις και προφανώς και γι αυτό πήγες εκεί -μεταξύ άλλων-, για γκομενικό shopping δηλαδή.
Προτιμώ να παω σε ροκάδικο-μεταλλάδικο να ξεδώσω,
σε μπαράκι για χαλάρωση και μπύρα να παίζει chillout μουσικούλα, σε μπουζούκια να τα σπάσουμε κι όλας....
αλλά σε κλαμπάκι, όχι... από μακριά κι αγαπημένοι!
