Διά της ατόπου απαγωγής. Δεν μου 'κανε άσμα για επικήδειο. Εγώ προτείνω να σου βάλουμε το
Listening by Aly & Fila feat Josie (Philippe El Sisi Remix).
Αν δεν είναι αγγούρι, είναι τομάτα
και γιατί όχι κρομμύδι ή πιπεριά?
(ή ακόμα κι ελιά καλαμών)
Ειλικρινώς έχω αρχίσει να σκυλοβαριέμαι περίτρομος
τους έχοντες και κατέχοντες τους τρόπους για να επωάσουν
την λειτουργία της λογικής τους μέσα στην μεγάλη της σκέψης σακούλα.
Να ταυτίζουμε τον επικήδειο πάντα με εκκλησιαστικό αρμόνιο
και μοιρολόγια υψηλής οκτάβας?
Εγώ θα έλεγα αφουγκράσου τη ζωή ακόμη και στον τελευταίο ασπασμό.
Όχι απαραιτήτως μελαγχολικά.
Αν εκεί σε βγάλει δε πειράζει γιατί η ανάπτυξη άμυνας στον θάνατο (που το λένε μελαγχολία)
μπορεί να είναι μονόδρομος απέναντι στο "μου λείπεις" και στην κτηνώδη δική μας
απουσία απ'αυτή (ενώ άλλος πέθανε)
από την άλλη θα πρέπει να μας γειώνει με την καθημερινότητα γιατί
αυτή έχει και τη κτηνωδία και τον χαμό κι έτσι τα απεκδύεται κανείς
και μαλακώνει.
Η μελαγολία οφείλει να μας κατατρέχει στον νεροχύτη με τα πιάτα,
στο φανάρι με τα χαρτομάντηλα, στους πυρετούς, στα ξεσκατίσματα
κάθε τύπου.
Θα είμαι απόλυτος. ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ αντιστοιχεί σε κάποιου τύπου αριστούργημα.
Μια κοπελίτσα που εκσφενδονίζει το πόδι της από το πεζοδρόμιο
και σε δεύτερο χρόνο στρέφει αποκαλύπτοντας πίσω απτά χρυσόμαυρα μαλλιά,
ένα απλό αλλά πεντακάθαρο προσωπάκι είναι μια έκθεση φωτογραφίας μόνη της.
Στιγμές στη μανάβισσα άλλοτε οπτικοποιημένου Ντοστογιέφσκι, κι άλλοτε Τσιφόρου,
να χαζεύεις τα έντομα ανακαλύπτοντας καινούργια ρούχα,
να ακούς τα πουλιά, να ακούς και τα κινητά με προσοχή.
Να ακούς και τους ανθρώπους στο δρόμο, να κλέβεις τις λέξεις τους
και να πλάθεις τις ιστορίες τους.
Να χαζεύεις με τα ρεκόρ των μωρών στην παιδική χαρά.
Να χαζεύουν και με σένα.
Η χαρά είναι όπως και οι σκορπιοί κάτω από τις πέτρες: θέλεις την; σήκωστην.
Το ίδιο κι η μελαγχολία...
Και την βρίσκεις στα πιο απίθανα μέρη, ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ...
First Night
υγ. για λόγους γούστου, προτιμώ τον μπλούμαν γιατί είναι πιο θανατερός εν ζωή.
Κάνει το θάνατο μελωδία ευτυχίας...όχι απλώς ένα ακουστικό παιχνίδι
αλλά μια συμφόρηση ψυχής.
Κάτι σαν "μπορώ να γελάσω ή ...θα παρεξηγηθώ"?
Ακολουθεί (ξανά) μπλούμαν γιατί τα σπάει.
