VIDEO
και τελικά,
μείναμε στις αναμνήσεις από τις παλιές εβδομάδες,
κι αυτές που θα'ρθουν, παλιοεβδομάδες..
τα ταξίδια παραμείναν αταξίδευτα,
και στον μεταθανάτιο παράδεισο θα χρωστώ 20 ευρώ συν τους τόκους
και δε μου αρέσει καθόλου να χρωστώ ούτε δεκάρα, ούτε φιλί,
ούτε κρυφό κυνηγητό στη μέση του δρόμου 3 τα χαράματα...
σλέηβ του λαβ,
είναι όσα δε προλάβαμε να μας ελευθερώσουν..
Ο έρωτας στο καμπαναριό σύμβολο του δαιμόνιου χρόνου που ο ένας κατετρύχετο από την ιδέα ότι ξημερώνοντας έπρεπε να καταλήξει σπίτι του να βρει κάτι στίχους του Μαγιακόφσκυ που τους αγαπάει πολύ να πνίξει τον πόνο του στις λέξεις αφού έχει φυσική απέχθεια στα ουίσκια, κι ο άλλος γύρναγε στα βρεγμένα του..
και έρχεται το ερώτημα μεγατόνων και σκάει στη τζαμαρία του μυαλού...
αντέχω να ξημερωθώ στο δρόμο?
ή το μεσονύχτι θα με βρει να κλαίω σε μια στάση λεωφορείου και οι γάτες να με χαζεύουν σαν υπερθέαμα λυπημένου ανθρώπου που ζήλευε τη τύχη τους;
Τhe clock tower, downtown αποδείχτηκε μύδρος απέναντι και στο πιο βαθύ αίσθημα...
ήμασταν πολύυυυυυ πριν τον καιρό μας ρε Ζινάκι
υγ. όλα όσα δε προβλέφθηκαν, είναι σε αυτό το κλιπ.
ΌΛΑ, όμως...
***F***I***N***I***T***O***