Αποψε το βραδυ ξυπνησε εντος μου μια ανησυχια που εφερνε λιγο
σε λυγμο και λιγο σε τιναγμα της μνημης (δε ξερω ποσο λιγο).
Σηκωθηκα απο το κρεβατι, αρπαξα το πεταμενο τζην κι ενα πιο πεταμενο πουκαμισο,
πηρα ενα ταξι κι αρχισα να διανυω την Αλεξανδρας με προσχημα
ενα ανοιχτο περιπτερο. Τσιγαρα.
Δεν καπνιζω και τσιγαρα εβρισκα στα 100 μετρα.
Απλως δεν ειχα διαθεση για εκλεπτυσμο η αλλες απαιτησεις
οπως ας πουμε κατι γλυκο σαν κιντερ μπουενο.
Σαφως δεν με ενδιεφερε καθολου η ωρα,
ηθελα μονο να χαθω σε γνωριμια τοπια,
να μαθω τι θα νιωσω.
Περασα απο το σπιτι της, αδειο. Εχει μετακομισει.
Δε με πειραζει που δεν μπορω να γυρισω το χρονο πισω.
Και να μπορουσα δεν θα το εκανα.
Δεν τα βαζεις με τον Ερωτα, δε θελει και πολυ.
Τα μικρα παιδια μεγαλωνουν πολυ καλυτερα στα χερια
που γνωριζουν πως να τα φροντισουν.
Καλη η παιδικη χαρα οσο κρατησε.
Θυμαμαι παρακατω απο το σπιτι της εχει ενα περιπτερο
διπλα απο ενα οινομαγειριο, που ειναι παντα ανοιχτο.
Ενας σκυλος εχει ερθει και καθεται διπλα μου οσο περιμενω
για τα ρεστα. Κοιταχτηκαμε στα ματια και γνεψαμε τα κεφαλια μας
καταφατικα. Συμφωνησαμε.
Με κατι τετοια τραγουδια
σε καινε οι μοιρες να τ' ακουσεις,
γι' αυτο ξυπνας.
Για να κανεις αυτο που δε σε αφηνει ο εγωισμος να εκανες.
Ωραιο πραγμα η μουσικη να σε παρασερνει τοσο
που να πηγαινεις κλαιγοντας...
Ωραια τα παγκακια...
ωραια τα ξενυχτια μας..
ωραια που ειναι η σιωπη μετα τη μουσικη...
η ανατριχιλα την ωρα που το δακρυ καταγραφει
υγρασια προσωπου, αλανθαστο υγρανσιομετρο...
...κι οχι μονο.
Καλη ακροαση, καλες αναζητησεις.
...
υγ. η εικονα ειναι απο αναζητηση στο google
και στις λεξεις κλειδια "trip to nowhere"...
..ομως, μαλλον γελαστηκα, it was only somewhere.
Αλλα δεν ηθελα να το αλλαξω.
Να μοιαζω πως γελιεμαι σε ξενα ματια ...
φιλια.
