Τσάκω (


) :
Γιάννης Ντουνιάς - Ο Ταρζάν
Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν
θα την περνάω φίνα,
θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν
θα φύγω σ' ένα μήνα.
Κι αν θα με φάνε τ' άγρια θηρία
θα με γράψουν και στην ιστορία
πως με φάγανε τα ζώα 
κι όχι η μπόρα του αιώνα.
Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν
τον παιδικό μου φίλο,
παρέα με τον ελέφαντα
να μη μου δίνουν ξύλο.
Κι αν θα με φάνε τ' άγρια θηρία
θα με γράψουν και στην ιστορία
πως με φάγανε τα ζώα 
κι όχι η μπόρα του αιώνα.
Θ' αφήσω το γραφείο μου
και τα υπάρχοντά μου,
θα πάρω το κορίτσι μου
να το 'χω συντροφιά μου.
ψυθιρίζοντας του στο αυτί να είναι πιο φρόνιμος όχι για τους άλλους αλλά γιατί θα χάνει μόνος του το δίκιο του.
Εξάλλου σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι να κάνω τον διαιτητή σε έναν αγώνα που είμαι απλός θεατής , αλλά σαν θεατής να αφιερώσω ένα σύνθημα σε έναν αγαπημένο μου επιθετικό
Το καλύτερο σε αυτόν τον κόσμο
είναι να χανεις το δίκιο σου.
Πήξαμε από overdose δικαιοσύνης.
Θα δεις ολημερίς πολλά ψαχτήρια της έξω από την Ευελπίδων.
Είναι να γελάς με μια δόση απορίας στα μάτια.
Και μη ξεχνάμε ότι η οικειοποίηση δικαιοσύνης
σημαίνει ότι ταυτόχρονα κάποιος τη χάνει.
Λειτουργεί κάπως πρόστυχα.
Οπότε καλύτερα ας τη χάνεις βγαίνοντας οφσάϊντ
παρά να σου βάζει γκολάκι στο 123' κάποιος που λιβανίζει
την ηλιθιότητα σαν κάτι κούλες που πρωι πρωί
μπουκνίζουν τον τόπο με τα λιβάνια τους για να πάει καλά
η μέρα...
Έτσι κι αλλιώς χάνεται εύκολα και μόνη της
(τυφλή γαρ)
"είπε ο Φορλάν κι έλυσε τα μαλλιά του" 