θέλω να το επεξεργαστώ λιγάκι αυτό.
στο φως του ήλιου να ακουμπήσω,
το καλοκαίρι να μυρίσω
μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,
μικρό κορίτσι θα σε κλέψω
Όσο αγαπάω μένω πίσω,
κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω..
η πίκρα του μιλάει,
όχι η φωνή η αληθινή.
Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από
χώμα και πηλό,
κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.
Κανένας.
Που είπε κι ο Πάουλ Τσελάν στον ψαλμό,
αλλά η αγάπη δεν είναι ανάγκη Θεού,
είναι ανάγκη για αγάπη
και δε σε πάει πίσω,
απλώς έχει αυστηρούς κώδικες.
Να ακούς την πείνα σου και να είσαι υπέροχα περίεργος,
αυτή είναι μια κάπως ποιητική συνταγή για μένα.
αλλά κι αυτό το
θέατρο στεναχώριας (πες τα ρε Σβίττερς) για να πετύχει η ρίμα
και να ευλογήσει ιερά άσματα σε ανίερες ψυχαναγκασμένες στιγμές,
μα δε φταίει η αγάπη, αγάπη μου
αλλά ότι δε φυτεύεις και κανά σπόρο
την άνοιξη για να φας το καλοκαίρι.
Η πραγματικότητα είναι ότι η αγάπη με ισχύ
σε εκτοξεύει στο καλύτερο μέλλον,
μόνο που επειδή είναι αόρατο και η ταχύτητα μεγάλη
κάποιοι κλείνουν τα μάτια,
άλλοι παθαίνουν δρεπανοκυτταρική από τα θεάματα,
κι άλλοι ξέρουν ότι μάλλον..
...κλάψανε με στίχους επιθέματα για
υποσχέσεις που δεν κράτησαν.
Ας κατηγορήσουν τα δάχτυλα τους, στη τελική.
υγ. ο σοφός θα πει:
δε βάζουμε λέω γω φωτιά σε ένα ΚΑ.ΠΗ ?
Γιατί είπαν ψέμμα. Δε γερνάμε μα καιγόμαστε, σπάμε.
Κι αρχίζουμε ξανά απ' την αρχή.
For Θαλίτσα 
