Καποτε... ηταν μια νεα κοπελα... χαρουμενη και τσαχπινα!
Χορευε και χαμογελουσε ολη την ωρα, καθε στιγμη, καθε λεπτο..
Ενα βραδυ σε ενα ωραιο, ζεστο μαγαζι, εβαλαν ενα αγαπημενο της τραγουδι κι εκεινη αρχιζε να χορευει με τον ρυθμο, να σηκωνει τα πληθη, να διακσεδαζει με μια ψυχη, τη δικη της...
ωσπου Εκεινος... ζητησε το μικροφωνο... και της το αφιερωσε, πως θα μπορουσε αλλωστε να κανει αλλιως... αφου αυτο το τραγουδι... ισως...μιλουσε για κεινη...
VIDEO
Λέει, λέει, λέει,
λέει και καταρρέει
κι ύστερα για τίποτα δε φταίει
στου γκρεμού την άκρη παραπαίει
λέει, λέει, λέει,
κάθεται στο σπίτι της και κλαίει
τα παραμυθάκια της διαρρέει
όμως η αλήθεια της την καίει
πώς λοιπόν να μην την αγαπώ;
Λέει, λέει, λέει,
όλα τα μετράει
στα ψηλά μπαλκόνια τραγουδάει
πέφτει χαμηλά παραπατάει
λέει, λέει, λέει,
μα όταν σταματήσουν τα ρολόγια
ολ'αυτά θα μείνουνε στα λόγια
βγες λοιπόν, ψυχή μου,απ'τα υπόγεια
μπας και δεις το φως τ'αληθινό.
Λέει, λέει, λέει,
πίνει και μεθάει
τα μαργαριτάρια της σκορπάει
τίποτα για μένα δεν κρατάει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.