Θα ξεκινήσω με αυτό που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή – που είναι φυσικά μεγάλη πικρία, και αυτό γιατί αδικήθηκα. (Όσοι δεν ενδιαφέρεστε κάνετε σκιπ στην τέταρτη παράγραφο.)
Ο κύριος λόγος για τις (χαζές) ψήφους που έλαβα ήταν η υπερβολική βιασύνη που έδειξα, καθώς και η διάθεση για συμμετοχή. Οπότε, παρακαλώ πολύ άλλη φορά αν παίξουμε, δώστε μου κανένα μανιφέστο με τις επιτρεπτές ώρες και χρονικά όρια στα οποία επιτρέπεται να μιλήσω.
Πιστεύω ότι υπήρξε ένα αδικαιολόγητο κύμα εναντίον μου σήμερα, και όσες φορές και αν είπα ξανά και ξανά ότι είναι λάθος να ψηφίζουμε με αυτό το ανόητο αίτιο, κάποιοι επέμειναν σε μία φράση ενός και μόνο ποστ, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο ειπώθηκε.
Εν πάση περιπτώσει, προφανώς δεν μπορώ να σας δώσω στοιχεία ή θεωρίες γιατί είναι μόλις ο πρώτος γύρος. Έχω να πω μόνο ότι ο ρόλος μου δεν ήταν και τόσο ατομικός. Επίσης, έχετε υπόψιν σας ότι κάθε φορά που φεύγει παίκτης, λαλίστατος ή όχι, μπορεί μαζί του να φύγει και κάποια πολύτιμη κάρτα.
Αν το αποφασίσετε και αν υπάρχει η κατάλληλη κάρτα ανάμεσά σας πάντως, θα ήθελα να επιστρέψω. Έχω όντως να προσφέρω πράγματα.
Γενικά πιο μυαλωμένες επιλογές, παιδιά, αυτό έχω να πω. Και για το Θεό, μιλάτε. Αυτό είναι το νόημα του παιχνιδιού, και θα συνεχίσω να το λέω όσο και αν αυτό τελικά με έκαψε.
Α, και
@rafaela11, που λίγο πολύ με είπες δραματική και έτσι: guess what, τελικά δεν είχα και τόσο άδικο όταν είπα το εξής:
Adios και ελπίζω στη νίκη μας πολίτες.