"Ακριβέ μου, το βαρέθηκα το Shire! Υποτίθεται ήρθα διακοπές και είμαι κλεισμένη σε ένα καλυβάκι όλη μέρα!"
"Τι λες; Δεν βγαίνουμε έξω βόλτες;! Υπερβάλλεις!"
"Το να τρέχουμε για αναγνώριση πτωμάτων, δε το λες και ορισμό της βόλτας η αλήθεια είναι!"
"Τι λες; Είναι περιπετειώδεις βόλτες! Πολύ ξενέρωτη έγινες τελευταία!"
Δε με πειράζει καθόλου να με λένε ξενέρωτη, γιατί για να σας πω την αλήθεια, εκεί που οι άλλοι λένε ξενέρωτη, εγώ σκέφτομαι "Δε ρισκάρεις ποτέ να ξυπνήσεις στο αυτόφωρο με κανένα Βρασίδα δίπλα να ροχαλίζει".
Οπότε το παίρνω σαν κοπλιμέντο και χαμογελάω και ο Ακριβός απορεί γιατί με κάνει ακόμη παρέα.
Μεταξύ μας, είναι πολύ καλή ερώτηση...
... αλλά πίσω στα δικά μας, λοιπόν.
Εκεί που για ακόμη μία φορά ο Ακριβός υπέκυψε στην ακατάπαυστη γκρίνια μου και μαζεύαμε τα μπογαλάκια μας να φύγουμε άρον-άρον, ακούγεται μία μεγάλη έκρηξη. Εμένα το μυαλό μου πήγε στα Χομπιτάκια που σκάγανε κάθε βράδυ κροτίδες και μας παίρναν τα αυτιά.
Και άλλη έκρηξη! Δε πτοήθηκα όμως και με το σάκο στη πλάτη, ανοίγω την πόρτα και φεύγω αποφασισμένη.Ο Ακριβός είναι πίσω και γκρινιάζει ότι μόνο εκείνος κλειδώνει τις πόρτες, αλλά τι εγκληματικότητα να έχει το Shire?! Ποιος ο λόγος να κλειδώσεις;!
Μετά από λίγο περπάτημα (και πολλές εκρήξεις) έχουμε φτάσει ακριβώς στην είσοδο του χωριού, και έτσι όπως γυρνάω να αποχαιρετήσω το μέρος (ρομαντική ντε!), βλέπω ένα πιτσιρικάκι να τρέχει (ξυπόλητο, προφανώς!) προς το μέρος μας...
Ο Ακριβός κατάλαβε κατ' ευθείαν ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Έτρεξε πίσω από το παιδάκι, που τον οδηγούσε στην κεντρική πλατεία. Όλοι ήταν μαζεμένοι γύρω από έναν στενό κύκλο... Σπρώχνοντάς τους, προσπαθώντας να διακρίνει τι συνέβη, ήρθε αντιμέτωπος με ένα βίαιο θέαμα...
Spoiler
(εγώ ακόμη αγκομαχώ, δεν είμαι πια για τρέξιμο!)
Spoiler
ένα πτώμα
Spoiler
"Ήταν τόσο νέος!" είπε μία κυρία δίπλα μου
Spoiler
"Νέος, αλλά άγριο παιδί!"
Spoiler
"Γεια σου,
Wild_Boy "
Spoiler
Σταθείτε!
Spoiler
Βρήκα και άλλο πτώμα στο δρόμο καθώς ερχόμουν, τους λέω προσπαθώντας να πάρω ανάσες...
Spoiler
"Ultraviolence , θα μου λείψεις", ακούστηκε η θλιμμένη φωνή μιας Χομπιτοκορασίδας...
*Το κείμενο είναι προϊόν δημιουργίας της ΣΕ