Αυτά τα δύο τα παραφράσαμε όταν αναζητούσαμε απεγνωσμένα σε ένα ταξίδι μέρος να φάμε:
Πεινάω με την απόγνωση μιλάω
όποιο κι αν βρίσκω τον ρωτάω
πες μου που το φαγες αυτό.
(Νομίζω το κανονικό λέει πονάω με την απόγνωση μιλάω κλπ.)
Τρέχει τρέχει τρέχει το νερό
τρέχει τρέχει τρέχει το νερό στο αυλάκι
κάποιος τρώει ένα σουβλάκι.
Τρέχει τρέχει τρέχει το νερό
τρέχει τρέχει τρέχει το νερό στην γλάστρα
μου μυρίζει αρνί στην γάστρα.
Αυτό πέρσι το καλοκαίρι όταν πρωτοβγήκε και είχαμε μείνει άφραγκοι στις διακοπές:
Κερνάς απόψε εσύ
γιατί είμαι πάλι ταπί
κερνά δεν έχω λεφτά
κι η νύχτα είναι μακρυά.
Κέρνα κι άλλο θα το αντέξω
κάθε βράδυ θα βγαίνουμε έξω
μία δεν έχω για να δώσω
στην Αθήνα θα σε ξεχρεώσω.
Αυτό το είχα φτιάξει πολύ παλιά όταν στα goodys είχα την ατυχία να πέσω σε ένα παιδικό πάρτυ όπου ο εορτάζοντας Μαρίνος διασκέδαζε με το να πετάει φαγητά στα άλλα τραπέζια,να πηγαινοέρχεται στριγκλίζοντας και να λερώνει κόσμο.
Είναι στον ρυθμό του γενέθλιου τραγουδιού.
Να ζήσεις Μαρίνο και χρόνια πολλά
θα σου ορμήσω με ένα μπαλτά
θα σε πατήσω με μια κρος
κι όλοι θα λένε να ένας νεκρός
(Του το τραγουδήσαμε χαμηλόφωνα όταν έσβηνε τα κεράκια, τα μόνα δευτερόλεπτα που έκατσε κάτω το άτιμο)
