Ειναι πιο κιτρινα τα φωτα στο Ντεπό,
τα καλντεριμια οπως τα αφησες βρεγμενα
καποτε μου πες οσο ζω θα σ'αγαπω
μα ουτε δακρυ δε χαραμισες για μενα.
Τωρα μαθαινω στην Αθηνα πως γυρνας
ουτε που νοιαζεσαι αν ζω ή αν πεθαινω
κι εγω εδω στη Σαλονικη που ξεχνας
κοντα μου παλι να γυρισεις περιμενω.
Εχω στεναχωρια, που κοιμασαι χωρια
και ειμαι καθε βραδυ λιωμα στο ποτο.
Εχω στεναχωρια που κοιμασαι χωρια
και δε σε νοιαζει, φως μου, ποσο σ'αγαπω!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.