«Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…»
Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες.
Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους... Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη. […] Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… Tα λουλούδια που ανθίζουν… Ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη…
Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σαν γέρος, πεταμένος σαν στημένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους..».
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1997) Ιταλός δημιουργός Ντάριο Φο άφησε την τελευταία του πνοή σαν σήμερα, στις 13 Οκτωβρίου του 2016. Άσκησε έντονη κριτική στην καθολική εκκλησία, στο πολιτικό σύστημα, ενώ στην Ελλάδα είχε στηρίξει την αντίσταση κατά της Χούντας.
