Δεν βγάζω άκρη όσο σε σκέφτομαι-και αυτό με μπερδεύει. Σαν σήμερα πριν απο κάμποσο καιρό ήταν που ξύπνησα και σε είδα-και ήσουν τόσο όμορφος απο κοντά. Πίσω απο μια μελαγχολία που έκρυβε το βλέμμα σου μπορούσα να διακρίνω την ομορφιά της ψυχής σου, και ακόμα ξέρω οτι πίσω απο τη μουντή σου έκφραση κρύβεται αυτό που πρώτα αγάπησα σε εσένα, αυτό που με έκανε να σε ξεχωρίσω.
Και μετά απο καιρό, βλέπω αυτά τα μάτια και σκέφτομαι διάφορα, μετά απο τόσο καιρό με ζαλίζουν. Με ζαλίζουν σαν πρώτα, και να ξέρεις.. Μπορεί να έχει περάσει κάμποσος καιρός απο αυτή την Πέμπτη Οκτωβρίου, αλλά ακόμα νιώθω σαν τότε.
Μικρέ, δεν σε έχω ξεχάσει. Και ούτε πρόκειται ποτέ.
