Eίναι κι αυτό μωρέ που σήμερα άκουσα τη φωνή σου μετά από εβδομάδες και παρόλο που έγιναν τόσα ακόμη με ηρεμεί...Που μου λείπουν όσα λέγαμε και φοβάμαι να στο πω γιατί ξέρω την απάντηση...ειδικά οι καφρίλες σου,μου χουν λείψει περισσότερο απ όλα...που τα βράδια δε θέλω να πέσω για ύπνο γιατί πάλι θα τα σκέφτομαι..με πονάει πολύ που έγιναν έτσι τα πράγματα...Τουλάχιστον ελπίζω να σου χουν λείψει και σένα όλα αυτά.έστω και λίγο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.