μ'αρέσουν πάρα πολύ οι μαργαρίτες. μ'αρέσει έτσι απλά να τις κοιτάζω. κι αν με πιάσουν οι καλές μου ίσως να μαδήσω και μερικές καθώς περπατάω στο δρόμο. και με κρατούν τόσο απασχολημένη που κουτουλάω τους πεζούς. δεν πιστεύω πως πληγώνονται όταν κόβω τα πέταλα τους, δέχομαι την ομορφιά τους ως την σιωπηλή τους συγκατάβαση σ'αυτόν τον πλατωνικό έρωτα. σ'αυτόν τον έρωτα που ίσως δεν υπήρξε ποτέ. ίσως γιατί κρέμονταν πάντα από τα αστέρια και ίσως γιατί η μορφή του σχηματιζόταν μόνο στον καπνό. και αυτά σίγουρα είναι πράγματα που ίσως και να τα έχω ονειρευτεί. ίσως και όχι όμως. γιατί, δεν σας το κρύβω, συχνά μπερδέυω την πραγματικότητα με τα όνειρα.
ναι, άσχετο. ξέρω. αλλά "σκέψεις" δεν λέει ο τίτλος;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
