Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι χωρίς να το ξέρεις, χωρίς να υπολογίσεις πόσο χρονών είναι, χωρίς να ψάξεις κοινούς γνωστούς για να την κατατάξεις στην κατηγορία της χειραφετημένης, της απεγνωσμένης για γάμο ή της εύκολης. Πλησίασέ τη επειδή θες να πάτε μαζί σινεμά, να φάτε ένα ανοιξιάτικο βράδυ σε μια πλατεία του κέντρου με φωτάκια στα δέντρα, να την κεράσεις ένα μοχίτο με καλαμάκι, να κάνετε έρωτα με μισάνοιχτο παράθυρο, επειδή θα ήθελες
να της στείλεις μήνυμα στο κινητό μετά τα μεσάνυχτα και να σου απαντάει μέχρι το ξημέρωμα.
Μη σκεφτείς το μέλλον, σκέψου τη στιγμή. Τη στιγμή που θα νιώσεις ότι ερωτεύτηκες
όσο μικρή και αν είναι, τη στιγμή που θα την κρύψεις στην αγκαλιά σου και θα αισθανθείς σίγουρος, τη στιγμή που θα θελήσεις να πετάξεις μαζί της στο Παρίσι, τα λουλούδια που θα ήθελες να της πάρεις για να γλυκάνει, το πράσινο χρώμα που θα αγαπήσεις επειδή την ομορφαίνει.
Πήγαινε σπίτι της για να σε φροντίσει, κάλεσέ τη στο δικό σου για να δείτε dvd, μην υπόσχεσαι, μην την παραμυθιάζεις, μην της φτιάχνεις το σκηνικό, μην της φτιάχνεις το αύριο. Δε θέλει πολλά τηλέφωνα, θέλει ωραίες μέρες, δε θέλει οικογένεια, θέλει σχέση για όσο κρατήσει με σεβασμό, δε θέλει πολυέξοδα βράδια,
θέλει να είσαι εκεί.
:/
