τι εφιάλτης ήταν κι'αυτός!
είχα να τον ζήσω από τον απρίλιο, όταν είχα βγει ξανά
για φαϊ, βράδυ.
προσπαθεί η καρδούλα μου να στείλει αίμα στο στομάχι
μπας και χωνευτούν τα κεμπάμ, οι πατάτες και τα κρεμμυδοτζατζίκια,
αλλά, δύσκολα τα πράματα,
πρέπει να δουλεύει με περισσότερους παλμούς απ'ότι όταν έκανα τον τελευταίο ημιμαραθώνιο.
από τις 06.00, γαρίδα το μάτι, καϋμένο μου κορμί.
και τό'ξερα, δεν το'ξερα; αλλά μ' εφαγε η φιλοτιμία.
θα κάνω απόβαση στην παραλία σήμερα μπας και συνέλθω,
να καούν τα κεμπαποκρεμυδοτζατζικοπατατες από μέσα μου.
αν ακούσετε ότι αγνοείται λοούμενος από παραλία της αττικής
και κάνω να γράψω κανά διήμερο,
κάντε μου ένα θρεντ μνήμα.
- καλά ρε γαμώτο, μαλακομαγνήτη έχω;
με βρίσκεις στην παραλία, έρχεσαι κάθεσαι απρόσκλητος δίπλα,
τουλάχιστον σεβάσου τον άλλο.
αν ενδιαφέρεται μία κοπέλα στο δείχνει,
δεν είναι ανάγκη να την κοιτάς σαν να είναι εξωγήινη,
μας είδε, μπήκαμε, βγήκαμε από τη θάλασσα,
είπαμε δύο κουβέντες, φτάνει, αν θέλει κάτι παραπάνω,
θα στο στείλει το μήνυμα.
έλεος 30φεύγα και δεν ξέρετε τα βασικά.
και μετά μου λέτε γιατί δεν παίρνω τηλ.
παρίσι εγώ, μόντρεαλ εσείς, πως θα βρεθούμε;
