Μπορεί εκείνο το βράδυ να ένιωθα χαρά, χαρά που είχα καιρό να νιώσω τόσο αληθινά... Δεν κράτησε πολύ, αλλά κράτησε αρκετά ώστε να μου δοθούν ελπίδες. Ελπίδες που ξεθώριασαν το ίδιο γρήγορα όπως ήρθε ο ενθουσιασμός. Αλλά υπήρξαν, αυτό το ενδιαφέρον υπήρξε, και θα συνεχίσει να υπάρχει, σε σιγανή φωτιά, ίσα ίσα να διατηρείται. Και που ξέρεις, ίσως το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ελπίδες. Και πού ξέρεις, ίσως το νιώσεις κι εσύ...!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.