Θυμάσαι τότε που ήμασταν μικροί; έφτανε απλά να κλείνουμε τα μάτια.. η ευτυχία φώλιαζε μέσα μας.. για ότι συνέβαινε απ'έξω δεν φέραμε καμία ευθύνη.. οι νύχτες ήταν αρωματισμένες με μέλι και μεις τυλιγμένοι με το δίχτυ του πάθους της τρυφερής μας ηλικίας ζούσαμε την κάθε στιγμή σαν να'ταν καλοκαιρινή απόλαυση... ω.. πόσο λατρεύαμε τις απλές απολαύσεις των παιχνιδιών μας.. το έσχατο καταφύγιο για το περίπλοκο.. μα καθώς μεγαλώναμε, ολοένα και περισσότερο ανακαλύπταμε τη σκοτεινή πλευρά της ζωής.. στα μάτια μας εκεί που κάποτε έβλεπες μια σκανδαλιάρικη φλόγα να τρεμοπαίζει τώρα ζωγραφίζονταν μόνο η θλίψη.. μέχρι που περάσαμε την εφηβεία και καταλάβαμε πως η ζωή δεν είναι παρά ένας κώλος. Έπρεπε να τον πηδήξουμε πριν μας χeσει. Θα μου πεις: Καλά ρε Μάκη. Μα όλα σκ*τά; Έχεις δίκιο. Όχι σκατά. Σκ*τά κι' απόσκ*τα. Παρ' όλ'αυτα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Έτσι και μεις εξακολουθούσαμε να υπάρχουμε σ'ένα σκοτάδι που το φως του δεν έσβησε ακόμη. Θέλαμε να γίνουμε αυτό που ήμασταν όταν θέλαμε να γίνουμε αυτό που ήμασταν τώρα. Όμως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Δεν μπορούσαμε να βρούμε λύση. Έτσι, αρχίσαμε ν'αναζητάμε καινούργιο πρόβλημα. Και τότε ήρθε η έμπνευση σαν κεραυνός εν αιθρία. Το χρήμα δεν είναι το παν. Το πολύ χρήμα είναι. Έτσι αρχίσαμε να δουλεύουμε σκληρά. Για πολύ καιρό. Μα όσο και να δουλεύαμε πλούσιοι δεν γινόμασταν. Δεν ήμασταν αρκετά έξυπνοι. Είχαμε κάνει λάθος. Το υπέρτατο αγαθό δεν ήταν το χρήμα. Το υπέρτατο αγαθό είναι σαν το νερό που τρέφει τα πάντα χωρίς να προσπαθεί. ¨Ετσι και μεις σταματήσαμε να προσπαθούμε. Αράξαμε με βάρδιες. Δούλευα εγώ, κάθονταν η Μαρία. Δούλευε η Μαρία, καθόμουν εγώ. Η τύχη είναι περίεργο πράγμα... Η Μαρία δούλευε Σερβιτόρα σε μια κωλοκαφετέρια. Δεν έδινε μεγάλο μεροκάματο αλλά είχε καλά μπουρμπουάρ. Ένα απόγευμα η Μαρία είχε έναν πελάτη κι'όταν έφυγε ήταν πολύ τσατισμένη που δεν της άφησε μπουρμπούρι αλλά ένα ξυστό. Μου το πέταξε στα μούτρα όταν ήρθε στο σπίτι και πήγε για ύπνο. Δεν ξέρω γιατί, πες το προαίσθημα, πες το τύχη εγώ το έξυσα. Και μάντεψε φίλε μου. Εκατόν πενήντα χιλιάδες ευρώ για πάρτη μας. Το χρήμα είναι όπως το σεξ. Όταν δε τοχεις σκέφτεσαι μόνο αυτό. Όταν το βρεις σκέφτεσαι όλα τ'αλλα. Η ζωή μας άρχισε ν'αλλάζει. Σπίτι, αυτοκίνητο, τεμπελιά, γλέντια, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Για ένα χρόνο ζούσαμε σαν βασιλιάδες και τότε ήρθε. Καρκίνος στ'αρ**δια. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τουλάχιστον υπήρχε ένα θετικό στην όλη ιστορία. Ο καρκίνος κόβει το τσιγάρο. Ο γιατρός ήταν ξεκάθαρος. Είχα μόλις έξι μήνες ζωής. Έξι μήνες. Και τότε ήταν που κατάλαβα. Τη ζωή δεν πρέπει να τη ζούμε σαν ταινία όπου ο ήρωας και η ηρωίδα περνούν από απίστευτα μαρτύρια για ν'ανταμειφθούν στο τέλος. Πρέπει να ζούμε τις στιγμές. Τον επόμενο καιρό έλαμπα πιο πολύ από ποτέ. Η γιαγιά μου πάντα έλεγε. Λαμπερά χείλη, λαμπερή διάθεση. Ήμουν χαρούμενος. Ήμουν πλήρης. Υπάρχουν τόσες τελειότητες όσες και ατελείς άνθρωποι και γω ήμουν ένας απ'αυτούς. Τώρα, μερικές μέρες πριν αφήσω αυτό τον κόσμο, απολαμβάνω τα τελευταία μου τσιγάρα. Αμαρτία θα μου πείτε και γω θα σας απαντήσω πως η αμαρτία είναι το μόνο έγχρωμο στοιχείο της ζωής μας. Η Μαρία είναι κοντά μου σχεδόν όλες τις ώρες. Καταλαβαίνω πως με κόπο κρατάει τα δάκρυά της. Τις προάλλες τη ρώτησα γιατί. Μου απάντησε πως αν αφήσει τον πόνο της ελεύθερο θα χύσει ένα εκατομμύριο δάκρυα. Ε,όχι και ένα εκατομμύριο αγάπη μου, είπα. Καλά, μου απάντησε, τότε δύο εκατομμύρια και ξέσπασε σε λυγμούς στην αγκαλιά μου.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
