Όσο κι αν κρύβεσαι στο σκοτάδι κάποια στιγμή θα αναγκαστείς να βγεις έξω...
Και τότε θα αναγκαστείς να δεις τον ήλιο...
Όσο κι αν δεν το θέλεις.
Όσο κι αν προσπαθείς να μην το βλέπεις.
Και τόσο καιρό στο σκοτάδι τα μάτια σου θα έχουν μάθει να ζουν χωρίς τον ήλιο. Όταν όμως θα βγεις έξω τα μάτια σου θα πονέσουν. Και θα πονέσουν τόσο όσο και η καρδιά σου. Και μια φωνή μέσα σου θα σου λέει οτι δε γίνεται να ζήσεις χωρίς τον ήλιο. Οτι δε γίνεται να ζήσεις χωρίς τη ζεστασιά του, χωρίς το φως του...
Κρίμα που δε γίνεται και να τον έχεις αυτόν τον ήλιο.
Κρίμα...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.