γιατι επρεπε αυτο να πεσει στα χερια μου τωρα? και γιατι να ξαναδιαβασω ολο αυτο το ψυχογραφημα? και γιατι να νιωθω ετσι...
απο τη μια θελω να το σκισω και να τρεξω κοντα του με ταξι, να κοιμηθουμε στο νεο κρεβατακι του, αγκαλια, οπως χθες...
και απο την αλλη νιωθω φοβερη αναγκη να κανω ενα τηλεφωνημα που νομιζα οτι ποτε δε θα χρειαζοταν να κανω ξανα..
οι παλιες αγαπες πανε στον παραδεισο, αλλα δυστυχως δε μενουν εκει.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.