Και είναι κάποιες στιγμές, που νιώθω ένα κενό. Δεν σκέφτομαι τίποτα, δεν νιώθω τίποτα. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και στους άλλους ανθρώπους, αλλά σε μένα συμβαίνει. Και με πιάνει μια τάση μελαγχολίας(?), ή κάπως έτσι. Ακούγοντας την μουσική και είναι σαν να θέλω να εξαφανιστώ από εδώ. Να φύγω, να πάω μακριά, κάπου, σε μια άγνωστη πόλη, με άγνωστους ανθρώπους. Να είναι φθινοπωρινό απόγευμα, τα ρουθούνια σου να γεμίζουν από την μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Και να γυρνάω, δρόμους μεγάλους, κάποιους μικρότερους, κάποια στενάκια, όλα τους άγνωστα..Και να βλέπω, να ανακαλύπτω νέα πράγματα, που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ο ουρανός συννεφιασμένος από πάνω μου και τα φώτα της πόλης να έχουν αρχίσει να ανάβουν. Και μπαίνω σε ένα καφέ. Κάθομαι μπροστά από την τεράστια τζαμαρία. Ψιχάλες αρχίζουν και πέφτουν. Και παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Τον γρήγορα εναλλασσόμενο ρυθμό της πόλης. Άνθρωποι μόνοι. Παρέες, ζευγάρια. Κάποιοι γελαστοί, άλλοι σκυθρωποί. Βραδιάζει. Και εγώ είμαι ακόμη εκεί..και είναι τόσο ωραία για να αφήσω αυτό το μέρος.
Σορρυ, δεν ξέρω πως μου 'ρθε και το έγραψα όλο αυτό. Βγήκε αυθόρμητα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
