Θαρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι.
Θυμάσαι στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη;
Μην κλαις. Εσύ είσ' η ελπίδα.
Άκου, θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς,
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω.
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε,
δε θά 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -- σκέψου! -- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες..
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.