Χαμογελάς.Τυπικά?Ψεύτικα?Από ανάγκη?Ούτε και ΄συ δεν ξέρεις...ούτε.
Όλα τα βλέπεις θετικά.είτε είναι,είτε όχι.
Λες ότι όλα είναι ... καλά.ή μάλλον όσο καλά μπορούν.
Γελάς και λες ότι ξεχνάς,με τον καιρό.Το πιστεύεις?δε νομίζω.Θες να το πιστέψεις?πολύ.πάρα πολύ.
Βγαίνεις,περπατάς τάχα ανέμελα και παρακολουθείς την γιορτή της ζωής.σε αφορά,νομίζεις.
Βάζεις προγράμματα που λένε πως οδηγούν σε κάτι καλύτερο.
Κάνεις καινούργια πράγματα.ό,τι μπορείς για να μην σκέφτεσαι.
Προσπαθείς.Στ' αλήθεια.
Αλλά λίγο κίτρινο φως μέσα στην νύχτα,ή ένα βλέμμα,ή μία νοσταλγική μελωδία που χτυπάει στ' αυτιά σου και τα πληγώνει όσο τίποτα....σου θυμίζει.
Σου θυμίζει ότι πάντα θα σαι μισή.
Πάντα.
Μέχρι να ξεψυχήσεις.
Και να τον δεις ξανά.Και όλα θα 'ναι γιορτή.
Όπως τότε.Μόνο που τώρα θα το ξέρεις.
Όταν σε δω,θα 'ναι για πάντα,καρδιά μου...στο υπόσχομαι.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
