Αυτή είναι μια σκέψη που προτιμώ να μην συνηθίζω να την κάνω και δεν την έχω εκφράσει ποτέ:
Λες ότι ξεπερνάς κάποιον άνθρωπο και όντως έτσι είναι, γνωρίζεις κι ένα σωρό άλλους στη ζωή σου, περνάς καλά, ευχαριστιέσαι τα πάντα.
Βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο στο δρόμο, οκ δε σε ενοχλεί σα γεγονός. Την επόμενη φορά τους βλέπεις μαζί (με το αμόρε) και πάλι νιώθεις ανετούλης, όλα καλά.
Καλή όλη αυτή η άνεση μέχρι να ακούσεις ότι παντρεύεται. Δεν πιστεύω ότι και τότε θα με ενοχλούσε σα νεο αν το μάθαινα, αλλά για κάποιο πολύ περίεργο λόγο δε θα ήθελα να το τεστάρω!
ΥΓ: Μήπως ξεπερνάμε συγκαταβατικά κάτι με την έννοια ότι παραμένει δυνητικά προσβάσιμο; Όταν η πρόσβαση χαθεί, εκεί αρχίζεις και νιώθεις το βάρος της απώλειας. Απώλεια ή εγωισμός άραγε;