τελικά γουστάρω τα δύσκολα... γουστάρω που μας κοιτάνε κ αναρωτιούνται, που τσακωνόμαστε το βράδυ, που μετράμε ώρες για να συναντηθούμε το πρωί, που δουλεύουμε τους πάντες, που κάποιοι άλλα νομίζουν, που θα την δουλέψω άγρια την μικρή μεθαύριο!!
αλλά πονάει, παιχνίδι-αρρώστια, φόβος κ θλίψη, για όσα είναι να έρθουν, για όσα θα συμβούν κ πολλοί θα πληγωθούν, κ το έχω κάνει εγώ...εγώ που δεν θέλω να πληγώνω κανέναν...
αλλά για μια ακόμα φορά η ελπίδα ανθίζει σαν λουλούδι στο χιόνι, κ ψιθυρίζει
"υπομονή"...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.