δε σε αγγίζει τίποτα φίλε μου..., ζεις σε μια εικονική πραγματικότητα....
μέσα σε έναν συναισθηματικό κόσμο, φτιαγμένο από σκόνη....
κάθε φορά, που φυσάει..., χάνεται γύρω σου και δε μπορείς να αναπνεύσεις....
και ψηλαφίζεις να αγγίξεις, κάτι που χρειάζεσαι..., αλλά δεν υπάρχει....
οπού στο τέλος, θα μείνει ένας σωρός από σκόνη και ένα κρυμμένο καλά συναίσθημα..., αυτό που δεν ένιωσες ποτέ σου..., το συναίσθημά της αλλαγής....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.