Σκέψη 1:
Παραμονή εθνικής εορτής σήμερα,
και η θερμοκρασία εδάφους αγγίζει
…κάτσε να δεις πόσο…τους 17,
θα δείξει, εξαρτάται από το αν άνθισαν τα γαϊδουράγκαθα και τα λάπαθα.
Πάντως οι δεκαεφτάρηδες σήμερα θα χασμουργιούνται αλύπητα,
προσπαθώντας κάποιοι ίσως από αυτούς
να καταλάβουν πως γίνεται ένα έθνος να γιορτάζει και που,
άραγε σε ταβέρνες, σε ουζάδικα;
Είδατε ποτέ έθνος να γιορτάζει με σκορδαλιές και πατζαροσαλάτες
την εθνική του κακομοιριά;
Μόνο τα παιδιά του είναι ικανό να φάει.
…για να μην ξεχάσω. Γιούπι.
Σκέψη 2:
Σιντ γύρνα πίσω, ρεμπεσκέ γύρνα πίσω, Λόριεν γύρνα πίσω...
Σκέψη 3:
Σχετικά με:
Απο πότε λέγεται ''δύναμη'' η αδυναμία του μην εκτίθεσαι?
Δύναμη, λοιπον, θέλει η καλημέρα να τη λες όταν τη νίωθεις.
Οταν διαβάζεις τις συνταγιές σου και πέφτει στα χέρια σου ενα
χειρόγραφο κεικ πορτοκάλι και λες πίνοντας τον καφέ σου
''ας πω μια καλημέρα στον κόπανο''
Οσο για τη σύμπτυξη ........who cares anymore.
i. Από τότε που η έκφραση βεβαιότητας αδυναμίας του άλλου λέγεται δυναμική άποψης.
ii. Αυτό δε θέλει δύναμη. Βγαίνει από φυσικού του. Αν θέλει δύναμη τότε είναι ζόρι, άρα μισοθέλει ή διεκπεραιώνει κάποια επιταγή που δεν έχει ρίζα στο θέλω αλλά στο πρέπει που αυτό με τη σειρά του έχει τον εμετό συστατικό του.
iii. Άμα τον θεωρείς εκ προοιμίου κόπανο, τότε με τη μη ανταπόδωση της καλημέρας επιβεβαιώνεσαι.
Άρα που το πρόβλημα?
Στη μη ανταποδωτικότητα ή στην επαλήθευση?
Στην πρώτη περίπτωση τίθεται θέμα μη σύμπτυξης και υπερεγώ επειδή ο κόσμος δεν ενεργεί όπως το θέλουμε εμείς.
Στη δεύτερη περίπτωση αν είναι πρόβλημα ότι αποδεικνύεις το κοπανατζίδικο, τότε άλλαξε τις αρχικές σου υποθέσεις
μήπως και επιτευχθεί η ανταπόδωση τελικά.
Η αρχή το ήμισυ του παντός, άρα για το τέλος τι μένει;
iv. Αν δε σε νοιάζει η σύμπτυξη τότε η καλημέρα είναι το πρόσχημα...ψάξου ψάξου
