Δεν μπορώ χωρίς πάθος. Δεν μπορώ να μη χαζοχαίρομαι για κάτι ελληνικό, εδωπέρα, ειδικά αφού δεν είμαι μες στους Έλληνες και τα γκρηκ πάρτι. Δεν μπορώ να μη χοροπηδάω, όταν τον βλέπω. Δεν μπορώ να μη βαράω το χέρι μου κάτω, αν εκνευρίζομαι. Δεν μπορώ να μη θεωρώ ότι το ύψιστο σημείο της μέρας μου, ναι, μπορεί να είναι απλά μία ταινία που είδα.
Δεν μπορώ να μην ακούω κάτι όμορφο. Δεν μπορώ να μην είμαι σίγουρη τι σημαίνω για εκείνον. Δεν μπορώ να περιμένω. Δεν μπορώ να σκέφτομαι το "ίματζ" μου.
Θέλω κάτι ξεχωριστώ, ακριβώς γιατί έζησα κι άλλες φορές χωρίς αυτό.
Και γιατί ξέρω ότι το αξίζω, το κέρδισα.
Τι στο διάολο, καλός ο κυνισμός, αλλά για δες, τελικά έχω πιο μεσογειακό ταπεραμέντο, απ' όσο νόμιζα...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
